เผยหยางชะงักไปกับท่าทีดุดันของเขา
“เผยจั๋ว คุณมีเหตุผลบ้างไหม? ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ”
เธอยกมือชี้ไปด้านหลังเขา
“ฉันมาหาสือจวิน ส่วนแฟนของคุณเดินมาหาฉันเอง เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย!”
ไป๋เถามองตามมือของเธอไป
สือจวินเดินลงจากบันไดมาแล้ว ในมือกอดหนังสือเรียนไว้ พลางเอียงตัวตอบคำถามของเพื่อนนักศึกษาคนหนึ่ง
ที่แท้การโบกมือเมื่อครู่ก็ไม่ได้เรียกเธอ
ใบหูของไป๋เถาค่อย ๆ แดงขึ้น
“ขอโทษนะคะ คุณหนูรองเผย ฉันเห็นคุณโบกมือมาทางนี้ เลยนึกว่ามาหาฉัน”
พูดจบเธอก็ดึงชายเสื้อเผยจั๋วเบา ๆ
“ฉันเข้าใจผิดเองค่ะ”
เผยจั๋วก้มตาลง เหลือบเห็นมือที่กำชายเสื้อของเธอไว้ สีหน้าจึงอ่อนลงเล็กน้อย
“เรียกคุณหนูรองเผยทำไม เรียกพี่รองสิ”
ริมฝีปากไป๋เถาขยับ แต่เรียกไม่ออก
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความสัมพันธ์นี้จะจบลงเมื่อไร จึงเรียกคำสนิทสนมเช่นนั้นไม่ลงจริง ๆ
เผยหยางเองก็ไม่มีอารมณ์รอให้ได้ยินคำว่าพี่รอง
เมื่อวานหลังจากไปส่งน้องชายแล้ว เธอตั้งใจไปหาสือจวินที่ห้องทำงาน แต่กลับไม่พบ พอถามคนอื่นถึงรู้ว่าเขาออกจากมหาวิทยาลัยไปแล้ว
วันนี้กว่าจะดักเจอตัวได้ หากยังชักช้าอีก เธอคงต้องเสียเที่ยวเปล่า
“ฉันมีธุระสำคัญ ขอตัวก่อน”
เธอเลี่ยงน้องชาย สาวเท้าด้วยรองเท้าส้นสูงไล่ตามไป
“สือจวิน รอก่อน…”
ชายหนุ่มได้ยินเสียงจึงหยุดใต้ต้นอู๋ถง
เมื่อเห็นว่าเป็นใคร แววประหลาดใจก็วาบผ่านหว่างคิ้ว
“คุณหนูรองเผย มาที่นี่ได้ยังไงครับ?”
“มาหาคุณน่ะสิ” เผยหยางเดินเข้าไปใกล้ ก่อนยิ้มแล้วแก้คำเรียกของเขา
“เรียกฉันว่าเผยหยางก็พอ ไม่ต้องห่างเหินขนาดนั้น”
สือจวินไม่ได้รับคำ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา