ไป๋เถาชะงักมือที่จับลูกบิดประตู ก่อนพึมพำเสียงเบา
“ทำไมคุณถึงไปช่วยฉันลาออก ฉันยังต้องไปทำงานนะ”
ชายหนุ่มฟังไม่ชัด
“พูดว่าอะไรนะ พูดอีกทีสิ”
ไป๋เถามองเขา เธอไม่อยากทะเลาะกันอีกครั้งที่นี่ แต่ถ้าลงจากรถไปจริง ๆ งานนี้จะยังเหลืออยู่ไหม
เธอค่อย ๆ ชักมือกลับ
“ฉันบอกว่าไม่อยากลาออก”
สีหน้าของเผยจั๋วพลันหม่นลง
หัวใจไป๋เถากระตุกวูบ เสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย “ก่อนที่ฟู่หลินจะซื้อร้านนั้น ฉันก็ทำงานอยู่ที่นั่นแล้ว แค่เจ้านายเปลี่ยนเป็นเขา คุณก็จะให้ฉันออกไม่ได้”
ชายหนุ่มกัดฟัน “เพราะงั้นคุณยังอยากเจอเขาทุกวันงั้นเหรอ”
“ไม่ใช่นะ” เธอรีบอธิบาย
“ฉันกับเขาบริสุทธิ์ใจ ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ต่อไปที่ร้านฉันจะรักษาระยะห่างจากเขา”
สีหน้าของเผยจั๋วยังคงไม่น่ามอง “ถ้าขาดเงิน ฉันให้คุณได้”
ไป๋เถาปฏิเสธทันที
“ฉันไม่อยากใช้เงินของคุณ” เธอปฏิเสธอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด
เผยจั๋วโกรธจนหน้าเขียว
“เงินฉันใช้ไม่ได้ แต่เงินฟู่หลินใช้ได้งั้นเหรอ”
“นั่นมันเงินเดือน” เธอเผลอขึ้นเสียง ก่อนจะลดเสียงลงอีกครั้ง
“ฉันทำงานแลกเงินตามชั่วโมง ไม่ใช่เงินที่เขาให้เปล่า ๆ แต่เงินของคุณน่ะให้ฉันเปล่า ๆ”
ภายในรถเงียบไปหลายวินาที
ไป๋เถาหลุบตามองมือที่วางอยู่บนตัก
มือคู่นี้รับเงิน ทำชานม เก็บกวาดเคาน์เตอร์ ตอนยุ่ง ๆ ยังโดนน้ำร้อนลวกจนแดงด้วย
ตอนรับเงินเดือนครั้งแรก เธอดีใจอยู่นานมาก
เธอไม่อยากแม้แต่ความมั่นคงเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ก็ไม่มี
“ฉันอยากหาเงินด้วยตัวเอง”
เผยจั๋วจ้องเธอโดยไม่พูดอะไร
ไป๋เถายื่นมือไปแตะมือเขาที่วางอยู่ข้างขาเบา ๆ แล้วเกี่ยวก้อยเขาไว้
“คุณวางใจได้ ฉันจะรักษาระยะห่างจากเขา”