ชายชราโจวก้าวเท้าราวกับติดปีกมุ่งหน้าไปยังบ้านโจวจงซิ่น ถึงขั้นทิ้งโจวจงซิ่นไว้ข้างหลังเสียด้วยซ้ำ
ในใจเขาร้องตะโกนด้วยความปีติยินดี "ในที่สุดก็ถึงคราวข้าแล้ว ในที่สุดก็ได้ใช้ข้าแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า——!"
ณ บ้านโจวจงซิ่น รถเข็นขายอาหารคันนั้นได้ถูกเข็นกลับมาจอดไว้ที่ลานหน้าบ้านแล้ว ประตูหน้าถูกลั่นดาลปิดจากด้านในเรียบร้อย
โจวตู้เจวียนรอคอยชายชราโจวอยู่ที่ลานหลังบ้าน
เมื่อท่านปู่และท่านพ่อมาถึงครบ โจวตู้เจวียนก็นำเมล็ดพันธุ์ที่คัดแยกใส่กระบุงเล็กๆ ออกมา สีหน้านางเคร่งขรึมนัก แต่ก็ยากจะปกปิดความตื่นเต้นได้
ชายชราโจวและโจวจงซิ่นต่างลุ้นระทึกจนตัวโก่ง ชายชราโจวเอ่ยว่า "ตู้เจวียนเอ๋ย เจ้าอย่าปิดบังอำพรางเลย รีบบอกมาเถิดว่าเป็นเรื่องใด ปู่ของเจ้าอายุมากแล้ว หัวใจก็ไม่ค่อยดี..."
"ใช่แล้วๆ ตู้เจวียน เจ้ารีบว่ามาเถิด ว่ามันคือเรื่องใดที่สำคัญถึงเพียงนั้น สำคัญถึงขนาดต้องให้ท่านปู่พาข้าเท่านั้นจึงจะทำได้รึ?" โจวจงซิ่นเองก็ถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
โจวตู้เจวียนเองก็มิได้ตั้งใจจะปิดบัง เรื่องน่าตื่นเต้นถึงเพียงนี้ นางแบกรับมันไว้เพียงลำพังตั้งแต่วานนี้ก็ลำบากมากแล้วใช่หรือไม่?!
"นี่คือสิ่งที่ข้าได้มาจากพ่อค้าเร่ร่อนชาวเปอร์เซียผู้หนึ่งซึ่งรู้จักจากท่านคุณชาย ข้าได้ช่วยเหลือเขาเล็กน้อย เขาจึงแนะนำเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ให้ข้า"