ชาวพื้นเมืองทั้งสามคนถูกหน่วยอารักขาเชิญมาอยู่เบื้องหน้าโจวตู้เจวียน ล้วนตื่นตระหนกยิ่ง
หากดูจากขบวนองครักษ์ฝึกฝนมาอย่างดีที่ติดตามคนตระกูลนี้ ก็หาใช่คนธรรมดาไม่ แวบแรกก็รู้ว่าไม่ใช่ผู้ที่ควรรังแก สำหรับชาวบ้านบ้านนอกอย่างพวกเขาแล้ว ไม่หาเรื่องใส่ตัวย่อมเป็นทางที่ดีที่สุด
โจวตู้เจวียนเอ่ยปากก่อน นางผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง “ท่านอาและท่านลุงทั้งสาม ข้าเป็นเพียงผู้สัญจรผ่านมา สังเกตเห็นว่าพวกท่านเหมือนจะติดตามพวกเรามาตั้งแต่เช้า จึงเชิญมาพบ ใคร่ถามว่าเหตุใดจึงติดตามพวกเรามาตลอดเล่า”
ชาวพื้นเมืองทั้งสามเห็นโจวตู้เจวียนมีท่าทางใจดี สีหน้าเมตตา ความตื่นเต้นเมื่อถูกพามาก็บรรเทาลงไม่น้อย
ชายวัยฉกรรจ์ที่สุดในกลุ่มซึ่งดูกร้านแดดเป็นที่สุด เกาที่ยุ่งเหยิงอย่างขัดเขิน อธิบายว่า “พวกข้า… พวกข้ามิได้มุ่งร้าย! เป็นเพราะเมื่อหัวค่ำวานนี้ อ้าซุ่นเห็นเด็กคนหนึ่งในพวกท่านถูกแมลงมีพิษกัด
เป็นแมลงมีพิษประจำถิ่นนี่แหละ ต่อให้เป็นผู้ใหญ่ หากถูกกัดก็จะแผลเน่าเป็นหนองและไข้ขึ้น ต้องใช้ยาพื้นบ้านเรารักษาอย่างทันท่วงทีจึงจะมีทางฟื้นตัว
หากเป็นเด็กถูกกัด ย่อมอันตรายยิ่งกว่า อ้าซุ่นกลับมาเล่าให้พวกข้าฟัง พวกข้าจึงนำยาพื้นบ้านมาด้วยจำนวนหนึ่ง ตั้งใจจะนำมาให้พวกท่านในยามเช้าวันนี้ คิดว่าอย่างน้อยก็พอช่วยเหลือได้บ้าง
สุดท้ายไม่คิดว่าอ้าซุ่นเห็นเด็กที่ถูกกัดเมื่อวาน เช้าวันนี้กลับหายดีแล้ว กินอาหารได้และกระโดดโลดเต้นมีชีวิตชีวา
พวกข้า… พวกข้าก็แค่ใคร่รู้ว่าพวกท่านใช้ยาอะไรกันแน่ จึงได้ผลรวดเร็วเพียงนี้ ในหมู่บ้านเราทุกปีจะมีผู้เคราะห์ร้ายถูกกัดสักสองสามคน โชคร้ายหน่อยก็สิ้นชีวิต โชคดีหน่อย รอดมาได้ก็ทิ้งรอยแผลเป็นใหญ่โตไว้