โจวตู้เจวียนและหวังอิงออกจากท้องทุ่งหญ้า กลับมายังเรือ
เห็นกัปตันโจวกับโจวจงซิ่นยืนอยู่บนดาดฟ้า ด้านหนึ่งเทียบแผนที่เส้นทางน้ำ ด้านหนึ่งชี้มือไปข้างหน้าพูดจาอะไรบางอย่าง คล้ายกำลังหารือเรื่องใด
พอเห็นโจวตู้เจวียนเดินมา โจวจงซิ่นรีบโบกมือเรียก "ลูกพ่อ มาเร็ว มาดูนี่ เราควรแวะเทียบท่าถัดไปหรือไม่"
โจวตู้เจวียนเดินเข้าไป สอบถามจึงรู้ว่า เรือลำหลังต้องซ่อมใหญ่
ครั้งโดนโจรสลัดปล้น แม้จะปราบพวกมันได้ แต่วิธีของพวกโจรสลัดร้ายกาจนัก มันยังเจาะก้นเรือลำหลังอีก
เพราะหัวหน้าโจรสลัดตายเร็วเกินไป ก้นเรือจึงยังไม่ถูกเจาะทะลุ
ล่องมาได้หลายวันจึงไม่พบ จนวันนี้เรือลำหลังถึงได้เห็นพิรุธ
ที่ที่ถูกเจาะไว้ย่อมอ่อนแอกว่า ผ่านไปนานเข้า มันก็ "ง่อนแง่นคลอนแคลน"
บังเอิญอีกหนึ่งวันมีท่าเทียบเล็กใกล้ ๆ จอดแวะซ่อมให้ดีจะปลอดภัยกว่า ซ่อมได้มั่นคงถาวรกว่า
โจวตู้เจวียนถามด้วยประหลาดใจ "เช่นนั้นแวะท่าเทียบข้างหน้าซ่อมก็สิ้นเรื่อง เหตุใดต้องลังเลจะแวะหรือไม่แวะ"
กัปตันโจวถอนหายใจ "ไม่ปิดบัง ข้านี่ก็มีช่องทางข่าวเฉพาะของฝ่ายเรา ข่าวว่าอย่างไร ท่านอำเภอหย่งชางข้างหน้านี้ ก็เป็นที่ที่ผู้ลี้ภัยทางเหนือหลั่งไหลเข้าไปรวมกัน
ท่าเทียบนี่ก็เป็นแค่ท่าเล็กไม่ใหญ่ อยู่นอกเมือง ข่าวฝ่ายข้าบอกว่า ท่านี้อาจไม่ปลอดภัยนัก
ข้าจึงคิดว่า จะซ่อมก้นเรือชั่วคราวแล้วทนไปก่อน ข้ามท่าเทียบนี้ ไปถึงท่าหน้าค่อยซ่อม หรือจะเสี่ยงมากหน่อย เทียบท่าเทียบนี้ซ่อม"