หลังจากจัดการเรื่องการตั้งราคาและประกาศการสั่งจองล่วงหน้าสำหรับหอสินค้าชั้นสูงเสร็จ ก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว
โจวตู้เจวียนคัดเลือกจากของทะเลที่นำมา โดยตั้งใจหยิบปูทะเลตัวใหญ่ขนาดกลางที่ยังมีชีวิตหลายตัว ปลาทะเลสองตัว และหอยลายอีกหนึ่งห่อ จากนั้นจึงพาโจวหน่วนอวี้กลับไปที่ร้านเก่า “ของสดป่าเขา” ตรงตลาดผักสด
วันนี้มารดาของโจวหน่วนอวี้มาเฝ้าแผงที่ร้านเก่า
เมื่อเห็นเด็กสาวทั้งสองหิ้วอาหารทะเลกลับมา และยังบอกว่าจะเป็นมื้อกลางวันเพิ่มให้ที่บ้าน นางก็เอาแต่ปฏิเสธติดต่อกัน “โอ๊ย อาหารทะเลดีๆ อย่างนี้ต้องเอาไปขายแน่ๆ เลย เรากินเองมันน่าเสียดายเกินไป!”
โจวตู้เจวียนโบกมือ “ต่อไปยังมีอีกมาก พวกเราปกติไม่ค่อยได้กินอาหารทะเล กินเองก่อนจะได้รู้รสว่ามันอร่อยอย่างไร ภายหลังเวลาไปแนะนำลูกค้าจะได้มีคำพูดให้เล่า!”
มารดาของโจวหน่วนอวี้ฟังแล้วเห็นว่ามีเหตุผล จึงกล่าวทันทีว่า “พวกเจ้าพักก่อน ข้าจะไปสำแดงฝีมือให้ดูสักหน่อย ทำซุปเกี๊ยวอาหารทะเลอีกหนึ่งอย่าง ปูทะเลนึ่งอีกหนึ่งอย่าง รวมกับกุ้งทะเลและหอยสังข์ที่ขายเหลือจากเมื่อเช้า ก็พอเป็นสำรับใหญ่เลย!”
ฝีมือของมารดาโจวหน่วนอวี้คล่องแคล่วอย่างยิ่ง ไม่นานนัก ครัวชั้นสองก็ส่งกลิ่นหอมของอาหารทะเลเข้มข้นโชยมา
ทั้งสามนั่งล้อมรอบโต๊ะพับเล็กในร้าน
โจวตู้เจวียนอดใจรอไม่ไหว ตักซุปเกี๊ยวอาหารทะเลมาชามหนึ่ง คีบเนื้อหอยลายเข้าปาก
“อืม?!”
เนื้อหอยลายเพิ่งแตะลิ้น ดวงตาของโจวตู้เจวียนก็เบิกกว้างขึ้นทันที
รสชาติหวานอร่อยสดยิ่งนั้น ราวกับมีระเบิดแห่งความหวานอร่อยระเบิดขึ้นบนปุ่มรับรส!