โจวหน่วนอวี้ได้ยินตู้เจวียนถามเรื่องซื้อยาจึงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพลันตึงเครียดขึ้นมา
“เจ้าซื้อยา? เจ้าป่วยหรือ?” โจวหน่วนอวี้กวาดตามองตู้เจวียนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “ตรงไหนไม่สบาย? หนักหนาหรือไม่? ต้องให้ข้าพาไปโรงพยาบาลดูหรือไม่?”
ตู้เจวียนเห็นโจวหน่วนอวี้มีท่าทางราวกับเผชิญศึกใหญ่ก็อดหัวเราะมิได้
นางโบกมือพลางดึงโจวหน่วนอวี้ไปยังมุมที่เงียบคน แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “มิใช่ข้าป่วย เพียงแต่ตอนนี้ข้ามีเงินอยู่บ้าง จึงอยากจะตุนยาสามัญไว้ให้ทางบ้านญาติพี่น้องที่หมู่บ้าน ข้าครอบครัวใหญ่ มีผู้เฒ่าผู้แก่หลายคน ยังอยากซื้อของบำรุงที่กินได้ในชีวิตประจำวันอีกบ้าง”
โจวหน่วนอวี้เข้าใจในฉับพลัน นางเคยเห็น ‘ความลับ’ ของสหายรักโจวตู้เจวียนมาก่อน ดูเหมือน ‘ภูตพราย’ ที่มาจากโลกคู่ขนานเช่นนี้ก็เจ็บป่วยได้ และต้องตุนยาเช่นกัน เช่นนั้นแล้วยาทางโลกของนางย่อมหลากหลายกว่าเป็นแน่
“เช่นนั้นเองหรือ…” โจวหน่วนอวี้ถอนใจโล่งอก “เรื่องซื้อยาควรไปร้านโอสถ ท่านไปที่ร้านโอสถโซ่วเซียนกู่ทางตะวันตกของตลาดผักสดได้ คราก่อนข้าเคยไปซื้อยาแก้หวัด ที่นั่นกว้างใหญ่ ทั้งยาแผนโบราณและยาแผนปัจจุบันล้วนมีขาย”
“ร้านโอสถโซ่วเซียนกู่?” ตู้เจวียนจดจำชื่อนี้ไว้
“ถูกต้อง ข้าจะเขียนบัญชีรายการให้” โจวหน่วนอวี้หันไปหยิบพู่กันกับกระดาษจากหลังเคาน์เตอร์ แล้วเขียนอย่างฉับไว “ยาสามัญก็มีพวกนี้ ยาแก้หวัด ยาลำไส้ ยาแก้ปวด แผ่นลดไข้ อีกทั้งผ้ากอซกับทิงเจอร์ไอโอดีน… ท่านดูเถิดว่ายังต้องการสิ่งใดอีก?”