โจวจงซิ่นนับนิ้วคำนวณเวลา “ยามนี้ก็สิ้นเดือนสิบแล้ว เหลืออีกสองเดือนถึงวันปีใหม่ สองเดือนถึงฤดูใบไม้ผลิ สามเดือนก็เข้าฤดูร้อน เวลาที่พวกเราเหลืออยู่น้อยเต็มที ต้องเริ่มเตรียมการและวางแผนล่วงหน้าเสียแต่บัดนี้
ดังที่เจ้าว่า หากยังมีพวกคนพลัดถิ่นก่อความวุ่นวาย ทวนเหล่านี้คือสิ่งที่จะติดอาวุธให้หมู่บ้านเรา ให้เรามีความสามารถปกป้องตนเองอย่างแท้จริง!”
หวังอิงก็เข้าใจแล้ว ที่แท้ซื้อทวนมามากมายเช่นนี้ก็เพื่อปกป้องตนเอง หาใช่เพื่อนำไปค้าขายกำไรไม่
โจวต้าอวี่พลันตื่นเต้น เลือดลมพลุ่งพล่านเอ่ยว่า “พี่หญิง เจ้าจัดหาทวนง้าวมาให้ข้าสักเล่มด้วยเถิด ทวนธรรมดานั้นพื้นเกินไป ข้ามีแรงมาก ใช้ไม่ถนัดมือ นับแต่นี้ในครอบครัวให้ข้าเป็นผู้ปกป้อง!”
หวังอิงฟาดฝ่ามือเหล็กเข้าให้ทีหนึ่ง “เจ้าเรียนวิชาสามัญมาแค่ครึ่งปี เจ้าก็เหิมเกริมแล้วรึ!”
ทว่าคราวนี้ฟาดไม่ถูก โจวต้าอวี่ใช้วิชาตัวหลบหลีกไปได้
ตั้งแต่โจวต้าอวี่เริ่มฝึกยุทธกับหลิวไป๋อย่างเป็นทางการ ปฏิกิริยาและฝีมือของเขาก็พัฒนาขึ้นมาก หวังอิงไม่อาจตีเขาได้ง่าย ๆ เช่นก่อนแล้ว
ไม่ว่าอย่างไร ความก้าวหน้าย่อมเห็นได้ประจักษ์แจ้ง
ทุกผู้ทุกคนกำลังเตรียมพร้อมรับมือภัยพิบัติและภัยสงครามที่จะมาถึงในทุกด้าน
โจวตู้เจวียนพยักหน้า “ถูกต้อง ทวนเหล่านี้ก็เพื่อเตรียมไว้รับมือผู้ลี้ภัยที่จะเข้ามาปล้นชิงเมื่อถึงคราวแห้งแล้ง ยามนี้หน่วยอารักขาของเรามีครบหนึ่งร้อยคนพอดี คนหนุ่มสาวในหมู่บ้านที่ฝึกยุทธตามไปด้วย ไม่ว่าบุรุษสตรี คนชราและเด็กอ่อนแอ มีอยู่ราวสามถึงสี่ร้อยคน
เมื่อถึงเวลานั้น ไม่ว่าใคร ตราบที่ยกทวนขึ้นได้ ตราบที่กล้าสู้กล้าจู่โจม เราจะแจกทวนให้ใช้โดยไม่คิดสิ่งใด