หวังอิงห่อซาลาเปาลูกใหญ่ โจวตู้เจวียนกินไส้ละลูกก็อิ่มแล้ว กินไส้หมูล้วนอีกสักลูกเพื่อให้กลมกล่อมก็จุกแน่น
โจวจงซิ่นกับหวังอิงก็พอ ๆ กัน มีเพียงโจวต้าอวี่ที่กินไส้ละสามลูก รวมแล้วเก้าลูกใหญ่เต็ม ๆ กินจนถึงคอหอยกลืนไม่ลงถึงยอมหยุด
หวังอิงไม่กล้าดุด่าเขา เกรงจะทำให้เขาสะอึกติดคอ
โจวต้าอวี่ยกนิ้วโป้งให้ "ท่านแม่ ไปตั้งแผงขายเถิด อร่อยยิ่งนัก ผู้ใดในถงฉินที่ได้ลิ้มรสซาลาเปาหมูของท่านแม่ ล้วนต้องวกกลับมาซื้ออีกเป็นแน่!"
โจวตู้เจวียนใคร่ครวญ "ท่านพ่อท่านแม่ พวกเราแบ่งซาลาเปาผักกาดเขียวป่าไส้หมูเพิ่มอีกหกลูกให้ทางบ้านเก่าเถิด"
เดิมหวังอิงกับโจวจงซิ่นคิดจะถามว่าเหตุใดจึงให้แต่ไส้ผักกาดเขียวป่า แต่พอคิดอีกทีก็เข้าใจแจ่มแจ้ง
โจวจงซิ่นเอาตะกร้าที่คลุมด้วยผ้าขาวสะอาดไปส่งอาหารเย็นให้บ้านเก่าอีกครั้ง
สามวันที่ส่งของดีมาให้ต่อเนื่อง ล้วนทำให้ผู้เฒ่าโจวจนปัญญาจะเอ่ยปาก
นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมและจริงใจ "ฮูหยินรู้ว่าพวกเจ้าหาเงินได้แล้ว แต่วันคืนล้วนเก็บหอมรอมริบทีละเล็กทีละน้อย ที่ไหนเลยจะมีใครใจป้ำสุรุ่ยสุร่ายเช่นพวกเจ้า
ภายภาคหน้าอย่าส่งของมาให้พวกข้าอีกเลย ทางพวกข้าเองก็หาเงินได้ อยากกินสิ่งใดก็จัดการเองได้!"
ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองก็เสริมอยู่ข้าง ๆ วันนี้บ้านเก่าพวกเขากินข้าวสวยล้วน ๆ กับผัดต้นหอมหมูหมัก นับว่าฟุ่มเฟือยครั้งหนึ่ง ทุกคนล้วนอิ่มหนำสำราญนัก
โจวจงซิ่นกลับกล่าว "นี่เป็นไส้ผักกาดเขียวป่าหมู อาอิงทำตามวิธีของเหล่าผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงมณฑล ตั้งใจเอามาให้พวกท่านชิมรสแปลกใหม่