น้ำเสียงของโจวผู้เฒ่ามิได้ดังกังวาน ทว่ากลับทิ้งน้ำหนักลงบนหัวใจของทุกคนในบ้านเก่า
ภรรยาของลุงใหญ่รองที่เพิ่งตัดญาติกับตระกูลเดิมตกใจจนกระโดดตัวลอย “ท่านแม่ ปากข้าน้อยนั้นแน่นหนายิ่งนัก ท่านวางใจได้ ข้าน้อยจะไม่หลุดแม้แต่คำเดียว ต่อให้มีคนจับข้าไปขังแล้วลงทัณฑ์สอบสวน ข้าก็จะไม่ปริปากแม้สักคำ!”
ท่านพี่รองถึงกับเกาท้ายทอย “เอ่อ ท่านพ่อท่านแม่ แท้จริงพวกเราก็ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง พวกเราจะพูดอะไรได้?”
คำพูดนี้ร่วงหล่นลงไป บ้านเก่าทั้งหลังเงียบกริบราวกับเข็มหล่นก็ได้ยิน
ทุกคนราวกับเพิ่งตระหนักได้ ใช่แล้ว แม้แต่เส้นทางและสถานการณ์ของโจวจงซิ่นพวกเขาก็มิรู้ อีกทั้งยังไม่เคยเจตนาสืบถาม พวกเขาไม่รู้อันใดเลยจริง ๆ!
ชายชราโจวและโจวผู้เฒ่าที่เพิ่งทำท่าเคร่งขรึมก็เสียอาการในบัดดล
ชายชราโจวคีบตะเกียบขึ้นฟาดลงบนกะโหลกลูกชายคนรองอย่างจัง “หุบปากของเจ้าเสียเถิด วัน ๆ เอาแต่พูดมาก!”
ท่านพี่รองลูบกะโหลกที่ถูกตีอย่างเจ็บใจ “ข้าก็มิได้เป็นใบ้ ข้าก็มิได้พูดอะไรเสียหน่อย...”
ชายชราโจว “เจ้าไม่พูดคนเขาก็ไม่หาว่าเจ้าเป็นใบ้!”