ของพวกนี้ซื้อมาเมื่อวาน แต่วานนี้โจวตู้เจวียนลืมเอามาอวด วันนี้จึงหยิบมาพร้อมกันทีเดียว
ลานบ้านพวกนางอยู่ชิดตีนเขา พื้นที่กว้างใหญ่ ขับรถวนเป็นวงเล็กๆ ได้ ไม่ใช่ปัญหา
โจวตู้เจวียนเพิ่งสตาร์ทรถ เสียงเครื่องยนต์คำรามทำให้โจวจงซิ่นกับคนอื่นๆ ตกใจสะดุ้ง
ทว่าสายตากลับจับจ้องอยู่ที่รถสามล้อราวกับถูกมนตร์สะกด ทุกคนล้วนไม่อาจละสายตาไปได้
โจวตู้เจวียนขับช้าๆ วนหนึ่งรอบ ทั้งครอบครัวก็ตกอยู่ในสภาพตะลึงค้าง
โจวจงซิ่นอุทาน “นี่...นี่ไม่มีวัวลาก ไม่มีม้าลาก แล้วมันเคลื่อนที่ไปเองได้อย่างไรกัน แม้ความเร็วจะเชื่องช้าไปบ้าง แต่มันวิ่งได้เองเลยนะ!”
“ไม่ช้านักหรอก ข้าเคยขับบนถนนใหญ่ มันเร็วกว่าเกวียนเทียมวัวเสียอีก เพียงแต่ในลานบ้านพื้นที่ไม่กว้าง ข้าจึงผ่อนกำลังลงบ้าง” โจวตู้เจวียนหัวเราะ
โจวต้าอวี่กระหายอยากลอง “พี่ พี่ ข้าเรียนได้หรือไม่ ข้าอยากขับบ้าง!”
โจวตู้เจวียนย้ายไปนั่งด้านข้าง “เรียนได้แน่นอน พวกเจ้าทุกคนเรียนได้ทั้งนั้น ง่ายมาก แยกแยะคันเร่งกับเบรกให้ออกก็ขับได้ ขับตามปกติไม่มีทางพลิกคว่ำ ข้าจะสอนพวกเจ้าเอง!”
จังหวะที่โจวต้าอวี่ตื่นเต้นกำลังจะปีนขึ้นรถ ก็ถูกโจวจงซิ่นใช้ศอกกระทุ้งกระเด็น “เจ้าน่ะใจร้อน อย่าเอาไปพังเสียก่อน ผู้เป็นพ่อย่อมสุขุมกว่าเจ้า ให้พ่อลองก่อน!”
โจวต้าอวี่ที่ถูกศอกกระแทกจนล้ม “...” นี่มันพ่อบ้าเอ๊ย พ่อบ้าชัดๆ!
โจวตู้เจวียนเอ่ยยิ้มๆ “ไม่ต้องร้อนรน ทุกคนต้องหัดขับมันให้เป็น ต่อไปบนเส้นทางหลบหนีอาจต้องสลับกันขับ