ส่วนใหญ่เป็นสีหม่นหมอง มีสีแดงสดสองตัว แท้จริงแล้วสีแดงสดก็นับเป็นสีที่ผู้คนแคว้นต้าอวี่ชื่นชอบนัก
โจวตู้เจวียนตรวจดูรอบหนึ่ง ยืนยันว่าคุณภาพไม่มีปัญหาใหญ่ใด จึงถามว่า “หากข้าซื้อทั้งหมด ท่านลดราคาลงได้อีกหรือไม่”
“หา? ซื้อทั้งหมด?” เจ้าของร้านเกือบคิดว่าตนฟังผิด
เมื่อแน่ชัดว่าซื้อทั้งหมดจริง มิใช่ล้อเล่น เจ้าของร้านก็ยินดียิ่ง “หากท่านซื้อทั้งหมด เดิมขายให้ท่านหนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะ ข้าจะลดให้เหลือหนึ่งร้อยอีแปะต่อตัว แถมถุงเท้าให้ท่านอีกสิบคู่ เป็นอย่างไร ข้านับว่าจริงใจพอหรือไม่”
“ได้ ท่านช่วยห่อให้ข้าด้วย” โจวตู้เจวียนพอใจ
จ่ายเงินสามพันห้าร้อยอีแปะ รับห่อเสื้อผ้า นางก็แวบกลับไปยังแคว้นต้าอวี่
ถึงตอนนี้ เงินสดในมือนางใช้จ่ายเกือบหมดแล้ว พรุ่งนี้ต้องให้โจวหน่วนอวี้ไปเบิกออกมาอีกบ้าง
กลับถึงบ้าน ทุกคนในครอบครัวออกเดินทางไปท่าเรือ
รถเข็นขายอาหารสามล้อ แป้นเหยียบเก็บได้ สองข้างมีราวนั่ง
โจวตู้เจวียนและหวังอิงนั่งซ้าย โจวจงซิ่นนั่งขวา โจวต้าอวี่อาสาเอง ยืนกรานจะเป็นผู้ถีบสามล้อ
อย่าเห็นว่าโจวต้าอวี่เพิ่งอายุสิบสาม เขามีพละกำลังพิเศษอยู่ในตัว
ตั้งแต่เล็กแรงมากกว่าเด็กทั่วไป ช่วงนี้ได้กินข้าวสารเนื้อสัตว์ทุกวัน สูงขึ้นอีกมาก ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นไม่น้อย
ถีบรถสามล้อได้เหมือนลูกวัวหนุ่ม ฮึกเหิมเต็มกำลัง
ฮึกเหิมถึงขนาดที่โจวจงซิ่นเป็นห่วงรถเข็นขายอาหาร พร่ำพูดว่า “ถีบเบา ๆ หน่อย ถีบเบา ๆ หน่อย อย่าทำให้แป้นเหยียบหลุดนะ”