ป้าขายเต้าหู้ไม่เคยคิดว่าคำเตือนของนางจะกลายเป็นผลตรงกันข้าม
นางเริ่มพูดจาเสียดสีทันทีว่า “ไอ้หยา ขนมเปาไส้เนื้อลูกโตแป้งขาว ราคาห้าอีแปะต่อชิ้น แป้งขาวชั่งละสามสิบห้าอีแปะเชียวนะ ของพวกเจ้ายังไม่รู้เลยว่าใช้อะไรทำ
ไม่เหมือนที่ร้านข้า ปาท่องโก๋ใช้น้ำมันดีๆ ที่มองเห็น
ทุกคนโปรดสังเกต พวกเราล้วนทำงานใช้แรง หากกินอะไรไม่สด ไม่สะอาดจนท้องเสีย ทำงานต่อไม่ได้
นั่นแหละที่เรียกว่าได้ลูกเดือยแล้วหลงลืมงา กำไรเล็กน้อยทดแทนการสูญเสียใหญ่หลวง ไม่คุ้มค่า!”
พวกกรรมกรที่มุงดูเหตุการณ์วิพากษ์วิจารณ์กันเบาๆ
“ดูดีๆ แล้วก็จริงนะ แป้งขาวกับเนื้อแพงนัก ทำไมร้านนี้ถึงขายถูกนัก?”
“จะใช่เนื้อเสียหรือเปล่า ข้าไม่กล้ากิน โลภของถูกจนกินแล้วเสียสุขภาพช่างไม่คุ้ม”
“ใช่แล้ว ลืมเถอะ ไปซื้อพวกแผงขนมกินเล่นแถวนี้กินพอประทังหิวดีกว่า”
แผงขายของหน้าใหม่ ไม่มีใครรู้จัก ไร้ชื่อเสียงใดๆ จึงถูกโจมตีจนเสียจังหวะเช่นนี้
ป้าขายเต้าหู้เผยยิ้มกระหยิ่มใจ ตรงนี้ก็ไกลนักหนาแล้ว ยังกล้ามาแย่งลูกค้า ช่างฝันสวย!
“ท่านป้าพูดจาใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่นตามอำเภอใจได้อย่างไร แป้งขาวกับไส้เราวางบนโต๊ะ ทำไมไม่ดูเล่า” โจวต้าอวี่โกรธยิ่ง ชี้ไปที่ของบนแผงพลางตอบโต้
ป้าขายเต้าหู้ยังคงจิกกัดว่า “ของดีก็ย่อมเอามาโชว์สิ ใครจะรู้ว่าขนมเปาข้างในนั้นใช้ของดีหรือไม่?”
“เจ้า…” โจวต้าอวี่โกรธจนอยากพุ่งเข้าไปคว่ำแผงนั้นเสีย