ลมทะเลโอบพัดเอากลิ่นไอเค็มกรุ่นมาด้วย เคล้าคลออยู่ท่ามกลางผืนน้ำกว้างสีฟ้าเขียวนับหมื่นชิง
เรือฟางโจวเยี่ยงปราสาทไม้เคลื่อนที่ได้ ผ่าคลื่นลูกแล้วลูกเล่า มุ่งหน้าลงใต้สู่ทะเลลึกอย่างมั่นคง
การโคลงเคลงของเรือใหญ่ยามแล่นกลางทะเลลึกนั้น ต่างจากอาการโยกเบา ๆ ในแม่น้ำลำคลองโดยสิ้นเชิง มันราวกับมีแรงดึงดูดมหาศาลที่พร้อมจะเหวี่ยงเครื่องในของคนให้หลุดออกมา
ชาวนาชาวไร่ชาวบ้านหนานหูที่เติบโตมาบนผืนดิน แม้จะผ่านการเดินเรือในแม่น้ำมาแล้ว แต่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้ประจักษ์ถึงอานุภาพของมหาสมุทร ไม่นานนักก็ล้มหมอนนอนเสื่อไปกว่าครึ่ง
“อ้วก——”
ชายชราโจวกอดเสาไม้บนดาดฟ้าแน่น ใบหน้าเหี่ยวแห้งซีดเผือดราวกับทาด้วยแป้งเปียก น้ำกรดในกระเพาะแทบจะอาเจียนออกมาจนหมดสิ้น
แตรเหล็กที่ทำขึ้นเป็นพิเศษในมือของเขาเอียงกะเท่เร่ไปข้างหนึ่งนานแล้ว แม้แต่แรงจะตะโกนก็ไม่มีเหลือ
ผู้เฒ่าโจวตบหลังเขาไปด้วยพลางแสดงท่ารังเกียจ พลางอดกลั้นไม่ให้ตัวเองอาเจียนตามไม่ไหว มือกดแนบอก ใบหน้าเหี่ยวย่น
ภายในห้องใต้ท้องเรือ รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงครวญครางที่กดข่มไว้ และเสียงขย้อนแห้ง ๆ
หวังอิงกำลังนำสตรีกลุ่มหนึ่งในหน่วยแพทย์แจกจ่ายยา
“มา แปะไว้หลังใบหู อย่าให้โดนน้ำ” หวังอิงฉลุยฉีกซองอะลูมิเนียมฟอยล์ออกทีละซองด้วยความคล่องแคล่ว
นี่คือแผ่นแปะแก้เมาเรือสูตรพิเศษที่โจวตู้เจวียนขนมาจากยุคใหม่ ยังมีน้ำยาแบบหลอดเล็กอีกจำนวนหนึ่ง
แน่นอนว่าทั้งหมดล้วนสั่งตรงจากโรงงานผู้ผลิต ตอนสั่งก็กำชับว่า บนบรรจุภัณฑ์ที่แยกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ต้องไม่มีตัวอักษรหรือลวดลายใด ๆ ทั้งสิ้น
ชาวบ้านเคยพบเห็นของประหลาดเช่นนี้ที่ไหนเล่า เพียงแปะแผ่นบาง ๆ ลงไป ชั่วพริบตาเดียว อาการคลื่นเหียนวิงเวียนปั่นป่วนก็ทุเลาลงอย่างน่าประหลาด