ห้าวันผ่านพ้นไปรวดเร็วดุจพริบตา หลังจากแล่นออกจากลำน้ำสาขาสายนี้ ระดับน้ำก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
สองฟากฝั่งไม่ปรากฏร่างผู้ลี้ภัยที่สิ้นใจเป็นกลุ่มใหญ่อีกต่อไป แม้ภูเขาสองข้างทางก็ดูราวกับเริ่มงดงามขึ้น
ในที่สุดหลังจากแล่นเรือต่อเนื่องหกวัน ก็มาถึงท่าเรือแห่งถัดไป นั่นคืออวี้ชางฝู่ซึ่งตั้งอยู่ติดกับเมืองอันชิ่ง
อวี้ชางฝู่อยู่ทางใต้ของเมืองอันชิ่งลงไปอีกเล็กน้อย ใกล้กับกั้นโจวมากขึ้นหน่อย
บนเส้นทางแม่น้ำที่มุ่งสู่ท่าเรืออวี้ชางฝู่ เรือน้อยใหญ่เริ่มแล่นให้เห็นเป็นระยะแล้ว
มองไปไกลยังท่าเรือ ฝั่งนั้นมีเรือสินค้าเข้าแถวรอขนถ่ายสิ่งของ
นายท้ายเรือโจวถอนหายใจยาวพลางเอ่ยว่า "ดูท่าว่าท่าเรือข้างหน้าน่าจะกลับเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว ยังมีทหารรักษาการณ์เฝ้าอยู่ ความปลอดภัยไม่เป็นปัญหาอย่างแน่นอน พวกท่านต้องการพักผ่อนหรือค้างแรมที่แห่งนี้หรือไม่"
โจวตู้เจวียนถาม "อวี้ชางฝู่มีของพื้นเมืองหรือไม่ ของพื้นเมืองคืออะไร"
นางต้องการพิจารณาว่าจะใช้เวลามากน้อยเพียงใดโดยดูจากว่าจำเป็นต้องซื้อขายแลกเปลี่ยนของพื้นเมืองที่อวี้ชางฝู่หรือไม่ และต้องค้างแรมหรือไม่