ถูกบิดหูจนเจ็บแปลบ โจวต้าอวี่เบ้ปากเบ้คาง แต่ก็ยังโต้เถียงอย่างตื่นเต้นว่า "ท่านแม่! ข้าจะเอาไปพูดได้อย่างไร ในใจท่าน ข้าเป็นคนไม่น่าไว้วางใจปานนั้นเชียวหรือ?"
หวังอิงยืนกราน "เจ้าน่ะเป็นเช่นนั้น"
โจวต้าอวี่ "..." เขายอมแพ้จริง ๆ แล้ว
หวังอิงพร่ำสอนโจวต้าอวี่อย่างจริงจังด้วยตัวนางเอง ก่อนจะปล่อยมือออก
หลังจากทั้งครอบครัวหารือลงมติเป็นเอกฉันท์ เห็นควรว่าเรื่องที่โจวตู้เจวียนสามารถไปยังโลกยุคใหม่ได้ อย่าเพิ่งเอ่ยปากกับผู้คนบ้านเก่าก่อน
เพราะเรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไปนัก ควรเก็บเป็นความลับเท่าที่ทำได้ รอจนถึงคราวจำเป็นต้องให้คนตระกูลโจวคนอื่นรู้เมื่อไร ค่อยว่ากัน
เมื่อมองดูข้าวสารขาวละเอียดกับแป้งขาวบริสุทธิ์ที่โจวตู้เจวียนนำกลับมา โจวจงซิ่นเอ่ยอย่างสงสารว่า "ข้าวสารแป้งขาวชั้นดีเช่นนี้ ต่อให้ซื้อทางโลกนู้นก็คงไม่ถูกเลยกระมัง ลูกพ่ออย่าหักโหมจนเกินไป อย่าต้องทำงานหนักเพื่อหาให้พวกเรา ทางโน้นลำบากเกินไป..."
"หาไม่ ข้าไม่เหนื่อยแม้แต่น้อย!"
โจวตู้เจวียนรีบปฏิเสธ นี่คือประเด็นสำคัญที่นางจะกล่าวต่อไป
"เห็ดหัวไก่ของพวกเรา ทางโน้นเรียกว่าเห็ดจี๋จง เมื่อเช้าข้าเก็บบนภูเขาได้มากกว่า 1 ชั่ง ทางโน้นขายได้ชั่งละ 1500 อีแปะ!
พวกท่านรู้หรือไม่ว่าข้าวสารแป้งขาวชั้นดีเช่นนี้ราคาเท่าไร?"
"เท่าใด?" ทุกคนถามขึ้นพร้อมกัน
โจวตู้เจวียนชูสองนิ้ว "ของถูกสองอีแปะสองเหมา ของดีก็สามสี่อีแปะต่อชั่ง วันนี้ที่ข้าซื้อกลับมาล้วนเป็นของธรรมดาที่สุด ของแพงข้ายังไม่กล้าตัดใจซื้อเลย!"