หลิวไป๋เก็บทวนฟางเทียนฮว่าจี้คืนหลัง แล้วเดินเข้ามารายงานว่า “หัวหน้าโจรตายแล้ว พวกโจรภูเขาแตกพ่าย ข้าส่งคนไล่ตามไประยะหนึ่ง แต่ไม่กล้าให้พวกเขาล่วงเข้าป่าลึก”
“อืม” โจวตู้เจวียนพยักหน้า “ไล่ตามเข้าไปก็เท่ากับส่งตัวไปตาย”
นางเงยหน้าขึ้นมองเนินลาดสองข้างทาง ภายในป่าทึบอันมืดมิดมีเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวดังแว่วมาเป็นระยะ พร้อมกับเสียงกิ่งไม้หักสะบั้น พวกโจรภูเขาที่ยังไม่ตายกำลังหลบหนีเข้าสู่หุบเขา ราวกับฝูงกระต่ายตื่นตระหนก
“ถ่ายทอดคำสั่ง” เสียงของโจวตู้เจวียนสงบนิ่งดังเดิม “รวมพลจัดกระบวน นับจำนวนผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บ อาวุธที่ตกอยู่บนพื้นนำติดตัวไปให้หมด เชือกที่อยู่ริมเครื่องกลหินกลิ้งก็ถอดออกมาด้วย”
“ขอรับ”
หน่วยอารักขาเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบ บ้างออกไล่ตามพวกโจรภูเขาที่หนีเข้าไปในป่า บ้างเริ่มเก็บรวบรวมดาบ กระบี่ ธนู หน้าไม้ที่กระจัดกระจาย บ้างก็เข้าใกล้เครื่องกลหินกลิ้งด้วยความระมัดระวัง ก่อนถอดเสาไม้และเชือกที่เชื่อมโยงอยู่ออกมา
โจวตู้เจวียนยืนอยู่ที่เดิม มองดูทุกสิ่งตรงหน้า
หลิวไป๋ยืนอยู่ข้างนาง เอ่ยเสียงเบาว่า “บาดเจ็บสาหัสสี่คน สลบไสลไม่ได้สติ สองคนถูกฟันแขนขาด ที่เหลือเป็นแผลเนื้อหนังบาดเจ็บ พักสักสองสามวันก็หาย”
“ขอบใจเจ้า เมื่อครู่นี้เจ้าช่วยข้าอีกครั้งแล้ว” โจวตู้เจวียนกล่าวขึ้นโดยพลัน
หลิวไป๋ส่ายศีรษะเล็กน้อย “หน้าที่ของข้า”
โจวตู้เจวียนไม่กล่าวสิ่งใดอีก หมุนกายเดินลงจากเขาไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว นางหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากความย่อยยับ