นางอับอายนัก ทำได้เพียงกล่าวตามตรงว่า “เช่นนั้นข้าคงไม่เปิดใช้แล้ว ทะเบียนราษฎร์ข้าไม่มี...”
เถ้าแก่เนี้ยขมวดคิ้วน้อย ๆ “ไม่มีทะเบียนราษฎร์? เหตุใดจึงเป็นไปได้ ทุกคนเกิดมาย่อมมีทะเบียนราษฎร์ได้ เจ้ามิได้ไปจัดการ หรือทำหาย?”
หรือจะเป็นคนเถื่อน?
โจวตู้เจวียนมิอาจคาดคิด เพียงต้องการใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่กลับมีเรื่องมากมายถึงเพียงนี้ ต้องใช้แผ่นโทรศัพท์ ยังต้องมีทะเบียนราษฎร์อีก...
นางได้แต่ก้มหน้าอย่างอับอาย ไม่รู้จะพูดสิ่งใด
โจวหน่วนอวี้มองออกถึงความกระอักกระอ่วนของนาง จึงเอ่ยช่วยคลี่คลาย “โอ๊ย เช่นนั้นวันหน้าค่อยไปจัดการทะเบียนราษฎร์ใหม่แล้วเปิดใช้แผ่นโทรศัพท์เถิด ใช่เรื่องใหญ่โตสิ่งใด วันหน้าเราค่อยมาอีกครั้ง”
กล่าวจบนางก็ถือโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่เพิ่งซื้อ แล้วจูงมือโจวตู้เจวียนจากไป
โจวหน่วนอวี้ยังกล่าวเสริม “มิเป็นไร ทุกคนล้วนมีความลำบากของตน อย่าใส่ใจ ข้าที่บ้านมีแผ่นโทรศัพท์เหลืออยู่แผ่นหนึ่ง หากเจ้ามิรังเกียจ ใช้ของข้าไปก่อนได้
ใช้ได้ตามปกติ เพียงแต่เจ้ามิอาจมีบัญชีของตนเอง จำต้องใช้บัญชีของข้าก่อน เจ้าถือสาหรือไม่?”
โจวตู้เจวียนย่อมไม่ถือสา “จริงหรือ? เช่นนั้นขอบคุณท่านยิ่งนัก!”
โจวหน่วนอวี้ “ได้ วันนี้กลับบ้านไปเอาไม่ทันแล้ว ข้าต้องรีบไปทำงานก่อน พรุ่งนี้ 09:30 น. เจอกันหน้าร้านขายธัญพืชและน้ำมัน ข้าจะนำแผ่นโทรศัพท์มาให้เจ้า”
ทั้งสองตกลงกันแล้ว โจวหน่วนอวี้จึงสอนวิธีใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ วิธีพื้นฐานบางอย่าง แล้วโจวหน่วนอวี้จึงจากไป
ไม่ว่าจะมีแผ่นโทรศัพท์หรือไม่ อย่างน้อยบัดนี้โจวตู้เจวียนก็สามารถรู้เวลาได้แน่ชัดแล้ว