ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง สนามเรือนตระกูลโจวก็คึกคักขึ้นแล้ว
โจวตู้เจวียนเดินทางจากยุคใหม่กลับสู่ราชวงศ์ต้าอวี่ ลืมตาขึ้นก็เห็นเกวียนเทียมวัวสองเล่มจอดอยู่ในสนาม หยางเย่าจู่และพี่เปียวถูกมัดตราสังข์โยนทิ้งอยู่บนพื้นรถเล่มหน้า ทั้งคู่ถูกยัดผ้าขี้ริ้วไว้ในปาก แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหวาดกลัว
โจวจงซิ่น โจวต้าอวี่ พี่รอง และชาวบ้านจากหมู่บ้านหนานหูอีกหลายคนรออยู่ด้านข้างแล้ว ใบหน้าทุกคนฉายแววโกรธแค้นที่ถูกเก็บกดไว้
“ตู้เจวียนตื่นแล้ว” โจวจงซิ่นเอ่ย “จัดเตรียมพร้อมแล้ว ออกเดินทางกันเถิด”
โจวตู้เจวียนพยักหน้า เดินเข้าไปตรวจดูเชือกมัดคนว่าแน่นหนาดีหรือไม่ พี่เปียวดิ้นรนขัดขืน เชือกมัดก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย หยางเย่าจู่กลับหลับตาลง เหมือนยอมรับชะตากรรมแล้ว
“ไป!” พี่รองออกคำสั่ง เกวียนเทียมวัวสองเล่มค่อยๆ เคลื่อนออกจากสนาม
หมอกยามเช้ายังไม่จางหาย คันนาถูกปกคลุมด้วยไอชื้นบางเบา ล้อเกวียนกดทับบนพื้นโคลน ส่งเสียงทึบต่ำ
โจวตู้เจวียนนั่งอยู่บนเกวียนเล่มที่สอง มองดูสองคนหัวหดอยู่ข้างหน้า แต่ในใจกลับไม่รู้สึกสะใจต่อชัยชนะมากนัก
ชาติก่อน นางเคยพบเห็นคนชั่วมากกว่า สุดท้ายก็มิใช่ตายก็แยกย้ายกันไป ในยุคสมัยเช่นนี้ ชีวิตคนดั่งหญ้าริมทาง สิ่งเดียวที่นางทำได้คือให้ครอบครัวอยู่รอดปลอดภัย
เมื่อผ่านย่านการค้าเมืองถงฉิน ท้องฟ้าสว่างเต็มทีแล้ว แผงลอยริมทางค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น
“หยุดรถ” โจวต้าอวี่ตะโกน กระโดดลงจากเกวียน หยิบก้อนหินมากระทุบข้างรถ แล้วตะโกนเสียงดังลั่น “มาดูกันเร็ว! มาดูกันเร็ว! สองคนนี้คือโจรที่ปล้นชิงตระกูลโจวของข้าเมื่อสองวันก่อน!”
ผู้คนในตลาดพากันเบียดเสียดเข้ามา ต่างชี้ไม้ชี้มือ
“โอ้ นั่นมิใช่พี่เปียวหรอกหรือ?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ว่าแต่ปล้นแผงซาลาเปาตระกูลโจว ถูกจับเสียแล้ว!”
“สมควรแล้ว! ไอ้พี่เปียวกับพวก มิใช่ว่าแต่ก่อนก็ชอบรังแกคนอยู่เป็นนิจ!”
โจวต้าอวี่และพี่รองผลัดกันเล่าเรื่อง นำความชั่วร้ายที่หยางเย่าจู่สมคบคิดกับพวกนักเลงคอยดักปล้นกลางทางมาเล่าอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ