หลังอาหารค่ำ ประตูลานบ้านของตระกูลโจวถูกหวังอิงกลัดดาลประตูหนาเท่าต้นขาไว้อย่างแน่นหนา
เพื่อกันคนนอกแอบฟัง โจวจงซิ่นถึงกับเดินตรวจตรารอบกำแพงลานบ้านหนึ่งรอบ ยืนยันว่าไม่มีแม้แต่แมวเร่ร่อนตัวใดมาแฝงตัวดักฟัง จึงถูมือเดินกลับเข้าเรือนกลาง
ภายในเรือนกลาง ประทีปไฟพลังแสงอาทิตย์ที่ซื้อมาจากยุคใหม่ถูกปรับให้สว่างแรงสุด สาดแสงจ้าราวกับกลางวัน
โจวตู้เจวียนมีท่าทีราวกับนักแสดงกลลึกลับ ค่อยๆ หยิบข้าวของจากมิติลับท้องทุ่งหญ้าออกมาทีละชิ้นสองชิ้น
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ไอ้อวี่ คืนนี้ภารกิจของพวกเราก็คือ ทดลอง 'ของล้ำค่าเอาชีวิตรอด' ที่ได้มาจากยุคใหม่นี่ทีละอย่าง ถ้าได้ผลดี ข้าจะซื้อตุนไว้เป็นร้อยเป็นพันชิ้น แจกให้ทุกคนในหมู่บ้านเรา!" น้ำเสียงของโจวตู้เจวียนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด
สิ่งแรกที่ถูกวางบนโต๊ะคือ เสื้อเกราะสีดำสนิทสี่ตัว
"สิ่งนี้เรียกว่า 'เกราะกันแทงน้ำหนักเบา' ทางยุคใหม่เขาใช้กันพวกมีดฟันขวานสับ ข้าซื้อรุ่นที่แพงที่สุดมา ตัวละสี่ร้อยห้าสิบหยวน มาลองดูกันก่อนว่ามันจะใช้ได้จริงหรือไม่" โจวตู้เจวียนหยิบขึ้นมาตัวหนึ่ง ยื่นส่งให้โจวจงซิ่น
โจวจงซิ่นรับเสื้อเกราะเบาหวิวนั่นมาอย่างกังขา ยกขึ้นชั่งน้ำหนัก พลางขมวดคิ้วเอ่ยว่า "ตู้เจวียนเอ๋ย เจ้าถูกพ่อค้าหน้าเลือดโน้นหลอกเข้าหรือไม่? ของสิ่งนี้ไม่มีทั้งแผ่นเหล็กอย่างเกราะของแคว้นต้าอวี่เรา ทั้งไม่หนาหนักอย่างเสื้อเกราะหวาย จับดูข้างในเหมือนยัดแผ่นกระดาษแข็งไว้ไม่กี่ชั้น ไฉนจะกันดาบได้เล่า?"
โจวต้าอวี่ก็เข้ามาดูใกล้ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "จริงอย่างที่พี่พูดนั่นแหละ ของนี่ยังไม่หนาเท่าเสื้อสำลีหน้าหนาวของข้าเลย ถ้าเอาดาบฟัน เห็นทีดาบคงตัดทั้งผ้าและพุงข้าขาดสะบั้นแน่!"