“ลองก็ได้! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้!”
โจวต้าอวี่เดินไปกลางลาน ตบอกให้โจวตู้เจวียนฉีดใส่
โจวตู้เจวียนไม่กล้าฉีดใส่ตัวเขาโดยตรง ทำเพียงหันหัวฉีดไปทางกำแพงลาน กดหัวฉีดเบาๆ
“ฟืด——”
ละอองหมอกสีส้มแดงพวยพุ่งเป็นรูปพัด กลืนกินพื้นที่เบื้องหน้าระยะสองสามฉื่อในชั่วพริบตา
ไอหมอกเพิ่งลอยกระจายตัว
“แค่กๆๆ! ตาข้า! แสบ! แสบเหลือเกิน! แค่กๆๆ!”
โจวต้าอวี่ที่เพียงได้กลิ่นหมอกจางๆ ที่ขอบนอก ก็ราวกับแมวถูกเหยียบหาง เอามือทั้งสองข้างปิดตา ทรุดตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นด้วยความทรมาน ไออย่างบ้าคลั่ง น้ำมูกน้ำตาไหลพรากอย่างควบคุมไม่ได้ แม้แต่หายใจยังรู้สึกราวกับปอดถูกเผา
โจวจงซิ่นและหวังอิงที่ยืนอยู่ห่างออกไปสองสามฉื่อก็ถูกกลิ่นฉุนแสบจมูกนี้กระแทกใส่ ต้องถอยกรูดพลางไออย่างรุนแรง
“น้ำ! อวี่เอ๋อ เร็ว ล้างตาด้วยน้ำ!” หวังอิงไอพลางรีบไปตักน้ำด้วยความเป็นห่วง
โจวต้าอวี่ล้างตาอยู่นานพอสมควร จึงลุกขึ้นจากพื้นพร้อมดวงตาสีแดงก่ำดั่งกระต่าย บัดนี้เขามองกระป๋องเหล็กนั่นราวกับมองอสูรดึกดำบรรพ์
“พี่... ข้ายอมแล้ว! ของสิ่งนี้ร้ายกาจยิ่งนัก! หากฉีดใส่ผู้คนสักครั้ง ต่อให้เป็นฮ่องเต้ก็ต้องคุกเข่าร่ำห่มหาเรียกพ่อแม่เป็นแน่!” โจวต้าอวี่เช็ดน้ำตาพลางกล่าวด้วยความหวาดผวา
“ย่อมเป็นเช่นนั้น นี่คือสารสกัดพริกเข้มข้นสูงที่สกัดด้วยวิธีทางอุตสาหกรรม ใช้ป้องกันสัตว์ร้ายโดยเฉพาะ ข้าเตรียมจะซื้อไว้สักหลายร้อยกระป๋องสำรองไว้”
สุดท้าย โจวตู้เจวียนก็นำของเด็ดสำหรับคืนนี้ออกมา นั่นคือเครื่องบินไร้คนขับพลังงานแสงอาทิตย์ที่ประกอบเสร็จแล้ว
เมื่อโจวตู้เจวียนควบคุมผ่านจอแบน ใบพัดทั้งสี่ของเครื่องบินไร้คนขับก็ส่งเสียงหึ่งๆ ท่ามกลางสายตาหวาดหวั่นของคนตระกูลโจว มันค่อยๆ ลอยขึ้นเหนือพื้น และหยุดนิ่งกลางอากาศอย่างมั่นคง
โจวจงซิ่นตกใจจนล้มลงนั่งกับพื้น ชี้นิ้วไปยัง “อสูรร้าย” ที่เปล่งแสงสลัวและลอยอยู่กลางอากาศ ลิ้นพันกันพูดไม่ออกว่า “นี่... นี่มันวิชาอาคมอะไร?! เหตุใดมันจึงบินได้?!”