ภรรยาของลุงใหญ่ใหญ่วางตะเกียบ เช็ดปากคราหนึ่ง เอ่ยอย่างคล่องแคล่วว่า “ตามแปลนที่เจ้าให้มา โครงเรือนหมูเรือนไก่ล้วนตั้งเสร็จหมดแล้ว! บัดนี้ขาดก็เพียงไปรับพันธุ์สัตว์จากหมู่บ้านละแวกใกล้เคียงเท่านั้น”
ภรรยาของลุงใหญ่รองก็ยิ้มร่าพลางเสริม “ใช่แล้ว บัดนี้พวกเราเปลี่ยนจากปืนนกเป็นปืนใหญ่แล้ว พี่ใหญ่กับพี่รองของเจ้านำชาวบ้านก่อกำแพงเรือนสูงเสียยิ่งกว่าตัวคนอีก”
โจวตู้เจวียนนิ่งคิดเล็กน้อย “ไปเถิด ฉวยยังเป็นยามบ่ายฟ้าสว่าง พวกเรากลับหมู่บ้านไปดูสถานที่จริงกัน การเลี้ยงสัตว์แบบแปลงใหญ่เช่นนี้หาเหมือนการเลี้ยงปล่อยตามครัวเรือนชาวนาไม่ หากมีข้อบกพร่อง โรคระบาดจะลามได้ง่าย”
ยามเซินของบ่ายวันนั้น โจวตู้เจวียนพาภรรยาของลุงใหญ่ทั้งสองมายังพื้นที่โรงเรือนเลี้ยงสัตว์นอกหมู่บ้านหนานหู
มองดูเรือนแถวยาวที่เป็นระเบียบเรียบร้อย ทำลายรูปแบบการเลี้ยงปล่อยของเศรษฐกิจครัวเรือนแบบดั้งเดิม ในใจโจวตู้เจวียนมิได้มีเพียงความภาคภูมิ แต่ยังมีกำลังใจต่อภัยพิบัติในภายหน้า—เมื่อใดที่เริ่มดำเนินการ แม้ยามแห้งแล้งใหญ่มาถึง ภายนอกซากศพอดอยากเกลื่อนกล่น ครอบครัวโจวผู้เฒ่าของนางก็จะมีเนื้อสัตว์โปรตีนสำรองหลั่งไหลไม่ขาด
ปีหน้าแห้งแล้งใหญ่มาถึง ผู้อื่นอาจหาแหล่งน้ำไม่ได้ แต่โจวตู้เจวียนสามารถหาแหล่งน้ำจากยุคใหม่มาได้
อย่างน้อยก็เพียงพอหล่อเลี้ยงโรงเรือนเลี้ยงสัตว์ทั้งสองแห่งได้ไม่มีปัญหา
ผ่านพ้นแห้งแล้งใหญ่ปีหน้าไปได้ไม่ยาก บัดนี้ก็กลางเดือนสี่แล้ว กว่าจะถึงปลายปีหน้า เวลาหนึ่งปีกว่า พอเพียงจะเลี้ยงหมูสองรุ่นกับไก่อีกสี่ห้ารุ่นให้ออกจำหน่าย
มิเพียงพอกินในครัวเรือน อีกทั้งหมูกับไก่จำนวนมากที่รับซื้อจากภายนอกในช่วงหนึ่งปีกว่านี้ ล้วนเก็บเข้าไว้ในท้องทุ่งหญ้าหมด จากนั้นก็นำไปขายยังแหล่งสินค้าธรรมชาติแปลกใหม่ทางฝั่งยุคใหม่
น่าจะเพียงพอค้ำจุนตั้งแต่เริ่มหลบหนีภัยสงคราม ไปจนถึงยอดขายสินค้าที่เก็บสต๊อกไว้ในอีกหนึ่งปีกว่าได้
หากสินค้าในคลังที่เพียงพอขายได้กว่าหนึ่งปีนี้ขายหมดสิ้นแล้ว แต่พวกนางยังหาที่มั่นคงปลอดภัยหยั่งรากได้ไม่พอ
ก็คงได้แต่รอถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกครั้ง เดินไปก้าวหนึ่งค่อยว่ากันก้าวหนึ่ง