"ร้านอาหารพี่อิงเปิดแล้ว! ขนมซาลาเปาน้ำ ซาลาเปาใส่ไส้ ลูกค้าห้าสิบท่านแรกรับแจกผักดอง!"
"เชิญทางนี้ เชิญทางนี้! ซาลาเปาน้ำ ซาลาเปาใส่ไส้ร้อนๆ ห้าสิบท่านแรกรับแจกผักดอง!" หลิวจิ่งหยวนตะโกนเสียงดังแจ๋ว ก้องกังวานไปทั่วท่าเรือยามเช้า
เด็กน้อยสองคนอี้หนิงและอี้หนิงที่ตัวเล็กกว่า นั่งยองๆ อยู่ข้างเข่งนึ่ง ค่อยๆ เปิดฝาออกอย่างระมัดระวัง ให้กลิ่นหอมลอยกระจายออกไปไกล
อันเกอยืนอยู่ข้างๆ อย่างเรียบร้อย ในมือถือจานผักดองที่หั่นไว้ นัยน์ตาเป็นประกายมองดูผู้คนที่ได้ยินเสียงเปิดร้านมารวมตัวกัน
ในฝูงชนมีคนรอไม่ไหว รีบเข้ามาถามว่า "พ่อหนุ่ม ไอ้ที่เจ้าเรียกว่าซาลาเปาน้ำน่ะ มันเป็นอะไรหรือ?"
หลิวจิ่งหยวนตอบอย่างจริงจัง "ท่านลุง ซาลาเปาน้ำนี้ใช้แป้งบางๆ ห่อไส้หน่อไม้กับหมูสด ข้างบนจับจีบเป็นรูปดอกไม้ นึ่งออกมาแล้วแป้งบางไส้ใหญ่ คำเดียวหมด หอมนัก! ยังมีซาลาเปาใส่ไส้ ข้างในมีแต่น้ำซุป ทั้งลูก ดูดทีเดียวเข้าปากเลย!"
กรรมกรผู้นั้นฟังแล้วกลืนน้ำลายดังเอื๊อก "ราคาเท่าไหร่?"
"ซาลาเปาน้ำสองอีแปะสองลูก ซาลาเปาใส่ไส้ห้าอีแปะสองลูก!" หลิวจิ่งหยวนความจำดี บอกราคาได้ชัดเจน "ซื้อซาลาเปาน้ำสองลูกหรือซาลาเปาใส่ไส้สองลูก แถมผักดองจานเล็กหนึ่ง! มาก่อนได้ก่อน แจกจนหมด!"
เหล่ากรรมกรลองคิดราคาดู ถูกกว่าแผงขายของกินเล่นที่ท่าเรือตั้งหลายอีแปะ แถมฟังจากการบรรยายแล้ว คงเป็นของแปลกแน่
หลายคนล้วงเงินออกมายืนเข้าแถว เกรงว่าจะแย่งของแถมห้าสิบท่านแรกไม่ทัน
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม หน้าแผงชั่วคราวก็มีคนเข้าแถวยาว
น้องเล็กสองคนที่ตัวเล็กกว่ารับหน้าที่ส่งเข่งนึ่ง อันเกอรับหน้าที่แจกผักดอง หลิวจิ่งหยวนเก็บเงินทอนเงิน สี่คนประสานงานกันอย่างเป็นระบบ
ซาลาเปาน้ำและซาลาเปาใส่ไส้ในเข่งนึ่งถูกขายออกไปราวกับน้ำไหล ไม่นานนัก ของที่เตรียมไว้ชุดแรกก็หมด
"พี่จิ่งหยวน หมดแล้ว!" อันเกอรีบบอกเสียงเบา
หลิวจิ่งหยวนตัดสินใจทันที "พวกเจ้าเก็บของก่อน ข้าจะกลับไปยกมา!"
ว่าแล้วเขาก็วิ่งไปทางร้านอาหาร
ด้านหลังมีเสียงคนซื้อไม่ทันตะโกน "เฮ้ย เหตุใดหมดแล้ว? ข้าต่อคิวมาเกือบครึ่งเค่อแล้วนะ!"