โจวตู้เจวียนคิดไปถึงหมู่บ้านหนานหูของนาง แต่ละครัวเรือนล้วนเลี้ยงไก่ และเก็บไข่ไปขายในเมืองเพื่อเสริมรายได้
ไปขายไก่และไข่ที่เมืองถงฉินย่อมสู้มาขายฝั่งยุคใหม่นี่ไม่ได้แน่
นางเสนอราคารับซื้อไก่และไข่จากหมู่บ้านหนานหูได้อย่างงดงาม
นับเป็นการช่วยเหลือทางอ้อมแก่เพื่อนร่วมหมู่บ้านหนานหู ให้พวกเขาได้สะสมรากฐานเพิ่มขึ้นบ้าง เตรียมรับภัยธรรมชาติและโรคห่าในอีกสองสามปีข้างหน้า
พอคิดได้ดังนี้ โจวตู้เจวียนจึงเอ่ยตอบบรรดาแม่ยกผู้คลั่งไคล้การจับจ่าย สมองพลิกแพลงว่า "ของล้วนเป็นไก่กับไข่ที่พวกเราหมู่บ้านเลี้ยงกันเอง ใช่จะไร้อาหารเสริมเสียเมื่อไร ข้าพอไปกว้านซื้อมาขายแก่พวกท่านได้
แต่จะรับซื้อได้มากน้อยเพียงไรในแต่ละวัน ข้าเองก็ไม่แน่ใจ เพราะปริมาณมีจำกัด ข้าจะสะสมไว้ก่อนสักหน่อย พอเปิดร้านใหม่ทางฟากเราอย่างเป็นทางการแล้ว จะได้วางขายไก่พื้นบ้านไข่พื้นบ้านพร้อมกัน
ถึงเวลายินดีต้อนรับทุกท่านมาอุดหนุน!"
ทุกคนล้วนขานรับอย่างกระตือรือร้น ปากว่าเพียงได้ของแท้คุณภาพเช่นนี้ พวกเขาต้องมาอุดหนุนแน่นอน
โจวหน่วนอวี้แอบชูนิ้วโป้งให้โจวตู้เจวียน "ไหวพริบทางการค้าตอนนี้ไม่เลวเลยนะ สมแล้วที่ร้านใหม่ของเราจะมีทั้งคนเข้าร้านและสินค้าใหม่ขึ้นชั้น เก่งกาจนัก!"
โจวตู้เจวียนยิ้มซื่อ พูดเล่นสิ นางท่องโลกออนไลน์มากมายทุกวันมิใช่เล่น ราวกับฟองน้ำซับซึมทุกสิ่งในยุคใหม่นี่อย่างรวดเร็ว
ขายผักป่าหมดก็เกือบสิบโมง โจวหน่วนอวี้เหลือบดูโทรศัพท์เคลื่อนที่ถี่ผิดสังเกต
โจวตู้เจวียนรู้ว่านางกำลังดูว่ากลุ่มลูกค้ามีคำสั่งซื้อเห็ดจี๋จงหรือไม่ ครั้งใดไม่เห็นก็อดผิดหวังมิได้