ป้าสะใภ้รองขยี้ตา โอ้แม่เจ้า เมื่อวานได้ยินแค่ว่าซาลาเปาขายหมดจึงกลับหมู่บ้านก่อนเวลา ไม่เคยมีใครเล่าว่าที่ท่าเรือค้าขายดียิ่งถึงเพียงนี้!
ป้าสะใภ้รองเร่งฝีเท้าสามก้าวแล้วย่อลงเหลือสองก้าวรุดเข้าไป นางมีน้ำอดน้ำทน พอมาถึงก็เอาน้ำร้อนที่เตรียมไว้ข้างๆ ล้างมือสะอาด แล้วช่วยกันบรรจุซาลาเปาทันที
นางหยิบกระดาษน้ำมันคลี่ถือไว้ก่อน หวังอิงใช้ตะเกียบคีบซาลาเปาใส่ลงไปได้เลย เพียงเท่านี้ก็เพิ่มประสิทธิภาพได้อย่างมาก
หวังอิงประหลาดใจ "โอ้ พี่สะใภ้รองมาเร็วนัก?"
"อืม ข้าวสารขาวของเราดี ร้านค้าข้าวและแป้งรับซื้ออย่างเต็มใจ" ป้าสะใภ้รองกล่าวพลางอดทนต่อไปมิได้ "หากพวกเจ้าบอกข้าก่อนว่าการค้าของพวกเจ้าวุ่นวายถึงเพียงนี้ ข้าจะมาช่วยพวกเจ้าขายให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปแลกเปลี่ยน"
หวังอิงยิ้ม "ไม่เป็นไร พวกเรามีกันสี่คน ทำได้ทันมือ เพียงแต่มีท่านมาช่วย พวกเราก็ผ่อนแรงลงมากนัก"
เดิมทีโจวตู้เจวียนก็ร่วมบรรจุซาลาเปาด้วย ตอนนี้หวังอิงกับป้าสะใภ้รองร่วมมือกันอย่างเข้าอกเข้าใจ นางจึงว่าง
โจวตู้เจวียนคิดจะช่วยบิดาเก็บเงิน แต่ถูกโจวจงซิ่นโบกมือห้าม "เจ้าอย่ามา เดิมทีข้าคำนวณคนเดียวได้อย่างราบรื่น พอเจ้ามาก็จะปั่นป่วนอีก"