เมื่อมาถึงบ้านท่านลุงก็เช่นเดียวกัน ท่านลุงและท่านน้าสะใภ้ได้ยินเสียงเคาะประตูจากด้านนอกกะทันหัน น้ำเสียงที่ถามว่าผู้ใดมาล้วนเต็มไปด้วยความระแวดระวังและตื่นตัว
เมื่อได้ยินว่าเป็นเสียงของโจวตู้เจวียนจึงรีบเปิดประตู เห็นกลุ่มคนมากมายด้านนอกก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
แต่นึกถึงสถานการณ์ภายนอกได้อย่างรวดเร็ว ก็เข้าใจในทันที เชิญทุกคนเข้าไปในลานบ้าน
เสิ่นลิ่งซูรีบจัดแจงรินน้ำชาร้อนให้พวกเขา ถูกโจวตู้เจวียนฉุดรั้งไว้ “ท่านน้าสะใภ้ ไม่ต้องลำบากแล้ว ครั้งนี้พวกเรามาเพื่อรับท่านไปอยู่ที่หมู่บ้านหนานหูของเราโดยเฉพาะ
ทางเหนือแห้งแล้งหนัก บัดนี้ผู้ลี้ภัยหลั่งไหลมามากขึ้นเรื่อยๆ หมู่บ้านของพวกท่านอยู่ใกล้เมืองหย่งคังกว่า จึงมีผู้ลี้ภัยมาเกาะกลุ่มมากกว่า ครอบครัวพวกท่านอยู่ที่นี่ตามลำพัง ไม่ปลอดภัยเกินไปแล้ว
ท่านแม่และทั้งครอบครัวล้วนเห็นว่าต้องรับพวกท่านไปอยู่ที่เราถึงจะวางใจ การเดินทางนี้มาเพื่อรับพวกท่านโดยเฉพาะ รีบเก็บข้าวของเถอะ เราต้องรีบกลับไปก่อนฟ้ามืด!”
เสิ่นลิ่งซูประหลาดใจ “นี่…รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือที่จะย้ายไปหมู่บ้านหนานหูของพวกเจ้า พวกเจ้าเพิ่งเอ่ยกับข้าในวันสิ้นปี ข้านึกว่าอย่างน้อยต้องรอให้ผ่านปีใหม่ไปก่อนถึงจะไปเสียอีก!”
นางเพียงประหลาดใจที่กำหนดการย้ายถูกเลื่อนให้เร็วขึ้น แต่นายท่านหวังจื้อถังสามีที่อยู่ข้างๆ กลับตกตะลึงอย่างยิ่ง “อะไรนะ พวกเราจะย้ายไปหมู่บ้านหนานหูหรือ นี่เป็นเรื่องที่ตกลงกันตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดข้าจึงไม่รู้”
เสิ่นลิ่งซูจนปัญญา “วันสิ้นปีเจ้าดื่มจนเมาเป็นเช่นไรบ้าง จะรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร ข้าสองวันนี้ยุ่งอยู่กับการเก็บข้าวของ ก็ลืมบอกเจ้าไปด้วย เอาล่ะ ข้าไม่มีเวลาคุยกับเจ้าแล้ว เยี่ยนชิว ซูเซี่ย รีบตามแม่ไปเก็บของเร็วเข้า!”