โจวตู้เจวียนโบกมือเรียกโจวต้าอวี่ “มาเร็วเข้า วันนี้พี่ไปเดินเทศกาลอาหารที่ยุคใหม่มา อาหารขึ้นชื่อจากทั่วสารทิศรวมอยู่ในที่เดียวกว้างขวางนัก พี่ขนของอร่อยกลับมาเพียบ เจ้ารีบมาชิมก่อน!”
“ว้า?! เทศกาลอาหาร?! ที่นั่นมีเทศกาลสำหรับอาหารโดยเฉพาะด้วยรึ? คนยุคใหม่ช่างรู้จักหาเรื่องสนุกเสียจริง!” โจวต้าอวี่เพิ่งเคยได้ยินชื่อเทศกาลอาหารเป็นครั้งแรก คิดว่าเทศกาลนี้วิเศษนัก สนุกกว่าเทศกาลไหนทั้งหมด!
โจวตู้เจวียนวางของเต็มโต๊ะระเกะระกะ เพราะนำกลับมาได้ทันการณ์ ทุกสิ่งยังมีไอร้อนกรุ่นอยู่เลย
โจวต้าอวี่เห็นอาหารหลากหลายชนิด ก็ประหนึ่งหนูตกถังข้าว มองตาลายไปหมด ไม่รู้จะเริ่มกินสิ่งใดก่อนดี
โจวจงซิ่นมองดูกับข้าวที่บ้านเก่าเตรียมไว้ ปกติก็ถือว่าเป็นสำรับดี แต่ยามนี้กลับดูจืดชืดไปถนัดตา
โจวตู้เจวียนรับมาแล้วส่งเข้าไปในท้องทุ่งหญ้า ไหน ๆ ไว้ในนั้นก็ไม่บูดเสีย คราวหลังหยิบออกมาก็ยังร้อนอยู่ เหมาะเป็นอาหารกลางวันพรุ่งนี้เสียเลย
โจวต้าอวี่ปากบอกหิวจะแย่อยู่แล้ว แต่แท้จริงยังนั่งรออย่างว่าง่ายให้บิดามารดามากินด้วยกัน
บิดามารดากับน้องชายเห็นอาหารพวกนี้ครั้งแรกในยุคใหม่ก็มีท่าทีเหมือนนางไม่มีผิด ตื่นตะลึง อึ้งงัน ไม่รู้ว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใด
โจวตู้เจวียนจึงแนะนำทีละอย่างให้พวกเขาฟัง ทบทวนคำของโจวหน่วนอวี้มาเล่าซ้ำ บอกว่าอาหารสิ่งนี้มาจากท้องที่ใด
“เส้นใส ๆ นี้เรียกว่าเส้นเปรี้ยวเผ็ด มีรสเปรี้ยวเผ็ดกลมกล่อม เส้นเหนียวนุ่มเคี้ยวหนึบ ดูเหมือนทำมาจากมันหวาน ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันหวานคืออันใด แต่ว่าอร่อยนัก เพียงแต่ข้าซื้อมาแค่สองชามใหญ่ สิ่งนี้กินแล้วอิ่มท้องง่าย เป็นอาหารหลัก พวกท่านลองชิมก่อน แต่อย่าเพิ่งกินหมด เก็บท้องไว้กินอย่างอื่นต่อ”