หลิวไป๋พยักหน้า “ถูกต้องแล้ว เช่นนั้นข้าจะปลอมตัวไปสืบข่าวในเมืองหย่งคังตอนนี้เลยดีหรือไม่ ดูสิว่าในเมืองหย่งคังเกิดเรื่องใหญ่ใดขึ้น เหตุใดครอบครัวของปลัดเมืองอันชิ่งจึงมาปรากฏตัวที่เมืองถงฉินของพวกเรา”
โจวตู้เจวียนผงกศีรษะ การได้ร่วมงานกับคนอย่างหลิวไป๋ที่คิดการณ์ทุกอย่างไว้ล่วงหน้าย่อมผ่อนแรงลงมาก
“เพียงแต่ เหตุใดเจ้าต้องปลอมตัว แล้วคิดจะแปลงเป็นผู้ใดเล่า” โจวตู้เจวียนถามด้วยความสงสัย
หลิวไป๋เกาท้ายทอย ยิ้มอย่างขัดเขิน “ข้ากินจนกำยำกว่าเดิม ดูเหมือนจะสูงขึ้นไม่น้อย อาภรณ์ก็งาม หากเข้าเมืองหย่งคังเช่นนี้คงสะดุดตาผู้คนนัก เกิดมีใครสืบรู้ว่าเป็นคนจากที่นี่ มิยิ่งก่อเรื่องยุ่งยากโดยใช่เหตุหรือ”
เวลานั้นโจวจงซิ่นที่อยู่แถวโรงอาหารว่างได้ยินความเคลื่อนไหวจึงรีบมา พอเข้ามาก็ได้ฟังคำนี้ จึงถามอย่างร้อนใจ “เรื่องยุ่งยากโดยใช่เหตุอันใดกัน มีผู้มาก่อกวนเมื่อครู่หรือ เกิดเรื่องใดขึ้น”
โจวตู้เจวียนจึงเล่าเรื่องอย่างละเอียด โจวจงซิ่นมีสีหน้ากังวลนัก “เรื่องนี้ยากจะจัดการเสียจริง ปลัดเมืองใหญ่โตปานนั้น เหตุใดภริยาและบุตรจึงไร้มารยาทถึงเพียง มาถึงเมืองเล็กๆ อย่างนี้เพื่อแย่งอาภรณ์เล่า
หากนางส่งคนมาหาเรื่องพวกเรา เจ้าเมืองและที่ปรึกษากฎหมายที่ขลาดกลัวเรื่องราวคงไม่ปกป้องพวกเราเป็นแน่ จะทำเช่นไรดี”