สตรีงามผู้นี้จึงหันมาใช้สายตามองโจวตู้เจวียนอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก พลางหัวเราะแผ่วเบา “เจ้าเองก็มีสายตาอ่านคนไม่เบานี่ ทว่า ข้าจะออกเดินทางพรุ่งนี้ วันมะรืนก็ต้องสวมใส่ชุดพวกนี้แล้ว คงรอให้พวกเจ้าส่งมาให้พรุ่งนี้ไม่ทัน
ดังนั้น บัดนี้ข้าจึงต้องการชุดเหล่านี้ หากพวกเจ้ายืนกรานไม่ขายเล่า ก็อย่าได้โทษข้าที่ทำให้ร้านของเจ้าเปิดต่อไปไม่ได้ มองในแง่ที่ชุดของพวกเจ้ายังงดงาม ข้าก็ไว้หน้าพวกเจ้ามากแล้ว”
ทันทีที่สตรีงามกล่าวจบ ด้านนอกก็มีขบวนผู้พิทักษ์เครื่องแบบเดียวกันก้าวเข้ามา แต่ละคนเหน็บกระบี่ไว้ที่เอว ดูแวบเดียวก็รู้ว่ายั่วยุง่ายเสียเมื่อไร
ในเวลาเดียวกัน ก็มีคนอีกกลุ่มหนึ่งปรากฏกายขึ้นราวกับวาร์ปมาจากข้างนอก เข้าล้อมรอบผู้พิทักษ์ของสตรีงามในทิศทางตรงกันข้าม
ชายผู้นำนั้นสูงใหญ่เป็นพิเศษ ยามมองไม่เห็นหน้า ก็ดุจหมีตัวมหึมาพุ่งทะยานเข้ามา
ผู้ที่ให้ความรู้สึกเช่นนี้ได้ ไม่ใช่ใครอื่นไหน คือหลิวไป๋นั่นเอง กำลังพลประจำการที่ภายนอกล้วนพกกระบองไม้หนาเป็นอาวุธ ก็คือหน่วยผู้คุ้มกันที่หมู่บ้านหนานหูก่อตั้งขึ้น
ผู้พิทักษ์ของสตรีงามต่างชักกระบี่ออกจากฝักทันทีด้วยเสียง "ซ่า" ด้านหลิวไป๋ก็ให้เหล่าผู้คุ้มกันชูกระบองไม้ประจันหน้า บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที
ดวงตาคมดุของหลิวไป๋ทอประกายเย็นเยือก เพียงรอคำสั่งจากโจวตู้เจวียน คำเดียว เขาก็จะทะยานออกไปเป็นคนแรก ดุจที่เคยทำมาหลายต่อหลายครั้งเมื่อเศรษฐีผู้ดีพาคนมาก่อกวน เขาจะเหวี่ยงคนพวกนี้ออกไปให้หมด
ครั้นสบประสานกับสายตาอันเยือกเย็นของหลิวไป๋ ท่าทีอวดดีโอหังของสตรีงามก็ชะงักไปชั่วขณะ ใจพลันวาบหวาดขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เมื่อรู้ตัวว่านางกลับกลัวไอ้ถ่อยบ้านนอกชั้นต่ำเข้าเสียแล้ว ความเดือดดาลก็ตามมาติด ๆ นางตวาดด้วยโทสจริต “พวกเจ้าหมายความว่ากระไร ตกลงจะต่อต้านข้าหรือไม่ เราขอเตือนให้พวกเจ้าชั่งน้ำหนักตัวเองเสียใหม่ ว่ามีกี่ตำลึงกี่สลึง”