โจวหน่วนอวี้ถึงกับโทรศัพท์ทางไกลมาหา ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดยามนี้เลยสองเค่อ*แล้ว จู่ ๆ ยังมีรายรับเข้ามาหกสิบกว่าหมื่นอีก
นักแสวงไม้ทังมีนามเดิมว่าทังหลิ่วมู่ ครอบครัวทำธุรกิจไม้จันทน์แดงมาก่อน ภายหลังจึงเปลี่ยนมาทำธุรกิจเครื่องเรือนไม้แดงแทน
บัดนี้โรงงานเครื่องเรือนไม้แดงใหญ่ที่สุดในจินซื่อทั้งหมดก็เป็นของครอบครัวเขา นับว่าเป็นผู้ไม่เคยขาดเงินเลยสักนิด นอกจากท่านอาสวี่จะเรียกเขาว่านักแสวงไม้ทัง คนอื่นล้วนเรียกขานเขาอย่างเคารพว่าอาจารย์ทัง
อาจารย์ทังดึงตัวโจวตู้เจวียนไว้ ต้องการเพิ่มนางเป็นเพื่อนในวีแชทเสียให้ได้ "ต่อไปหากญาติผู้พี่ที่บ้านเกิดของเจ้ามีงานแกะสลักไม้อีก จะต้องติดต่อข้ามาเป็นคนแรก ข้ามีความจริงใจจะรับซื้อแน่นอน!
นี่คือที่ตั้งหอจัดแสดงงานแกะสลักไม้ของข้า เจ้าสามารถมาได้ทุกเมื่อ ก่อนมาถึงก็ติดต่อข้า ไม่ต้องซื้อบัตรผ่านประตู ข้าจะออกไปรับเจ้า!"
โจวตู้เจวียนพยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง "ขอบคุณเจ้าค่ะ ที่บ้านข้ามีงานแกะสลักของท่านผู้นั้นอีกสามชิ้น เป็นงานแกะสลักไม้เช่นกัน เพียงแต่ไม่ใช่ไม้วอลนัตแบบนี้ เป็นงานแกะสลักจิ๋วธรรมดา หากท่านสนใจด้วย ครั้งหน้าข้าจะนำมาให้ท่านชม"
"ดี ดี ดี งานแกะสลักจิ๋วดีนะ บัดนี้ในประเทศของเราผู้ที่เล่นและทำงานแกะสลักจิ๋วได้มีน้อยลงทุกที งานแกะสลักจิ๋วดี งานแกะสลักจิ๋วดี!" ทังหลิ่วมู่ถูมือของตน ดูตื่นเต้นอย่างยิ่ง
ท่านอาสวี่เอ่ยอย่างไม่พอใจอยู่ข้าง ๆ "เหตุใดจึงนำไปให้เขาเห็นแต่เพียงผู้เดียว ไม่นำมาให้ข้าดูบ้างเล่า? ข้าก็ชอบมากเช่นกัน!"
โจวตู้เจวียนยิ้มอย่างเขินอาย
ทังหลิ่วมู่ใช้ศอกกระทุ้งท่านอาสวี่ให้ออกห่าง "ยังต้องกล่าวอีกหรือ? โดยธรรมชาติแล้วก็เพราะข้าเป็นผู้ชำนาญด้านนี้ ปริมาณการรับซื้อของข้ามากมายมหาศาล!