หลังจากตรึงเรือใหญ่ไว้อย่างทุลักทุเลเสร็จแล้ว โจวตู้เจวียนก็เร่งรุดตรงไปยังหมู่บ้านชาวประมงเพื่อตามหาผู้คนมาช่วยเหลือ
ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านชาวประมงเห็นโจวตู้เจวียนมาก็ยินดียิ่งนัก “คุณหนูโจว วันนี้มารับสินค้าอีกแล้วหรือ? วันนี้หมู่บ้านของเราพอดีมีคนออกทะเล เจออากาศดี ลากจับของดีๆ มาได้ชุดใหญ่…”
ยังไม่ทันสิ้นคำ นางก็ถูกโจวตู้เจวียนขัดเสียก่อน “ผู้เฒ่าท่านผู้ใหญ่บ้าน ข้าน้อยไม่ขอปิดบัง วันนี้ที่มาเพราะมีเรื่องเร่งด่วนประสงค์ขอความช่วยเหลือจากพวกท่าน หากสำเร็จ ข้าน้อยจะให้ค่าตอบแทนหนึ่งร้อยตำลึง!”
ผู้เฒ่าท่านผู้ใหญ่บ้านได้ฟังก็คลายสีหน้ามาจริงจัง “คุณหนูโจว เรื่องของเจ้าก็คือเรื่องของพวกเรา ขอแค่พวกเราช่วยได้ ถึงแม้ไม่มีค่าตอบแทน พวกเราก็จะช่วย เกิดเรื่องใดขึ้นหรือ?”
ข้ออ้างและเหตุผลนั้นโจวตู้เจวียนคิดไว้ล่วงหน้านานแล้ว นางกล่าวตรงๆ ว่า “พวกเรามีช่องทางได้เรือใหญ่มาเล็มนึง ตั้งใจจะไปค้าขายที่เมืองกว่างโข่ว แต่นายเรือที่บังคับเรือนั้นไร้ซึ่งจริยธรรม พอขนเรือมาถึงที่นี่แล้วก็ขึ้นราคากลางคัน บอกว่าหากไม่เช่นนั้นก็จะไม่ไป
ตอนนี้พวกเขายังจงใจละทิ้งเรือใหญ่ไป ทิ้งเรือใหญ่ของบ้านข้าไว้แถวนี้
บิดามารดาและคนในตระกูลของข้าล้วนเดินทางไปเมืองกว่างโข่วแล้ว ไม่อยู่ข้างกาย พอข้าเห็นว่าที่นี่อยู่ใกล้พวกท่านมาก ก็เลยเร่งรุดมาหาท่านช่วยเหลือ
ไม่ทราบว่าพวกท่านมีผู้ใดที่เคยบังคับเรือใหญ่เดินทะเล และมีประสบการณ์ออกทะเลอย่างโชกโชนบ้างหรือไม่ เพียงแค่ช่วยนำเรือใหญ่ของข้าไปถึงเมืองกว่างโข่วได้ ข้าก็จะให้ค่าตอบแทนหนึ่งร้อยตำลึง!”
“อะไรนะ?! ยังมีนายเรือไร้จริยธรรมถึงเพียงนี้?”