ท่านน้าสะใภ้เสิ่นลิ่งซูส่งหวังเยี่ยนชิวและหวังซูเซี่ยมาทำงาน พอดีเห็นภาพนี้เข้า
หลิวไป๋จำพวกนางได้ พยักหน้าให้ ก่อนเปิดประตูข้างให้เข้าไปในร้านก่อน
เสิ่นลิ่งซูและพวกนางรีบคารวะตอบ แล้วสาวเท้าเร็วเข้าไปทางประตูข้าง
เข้าไปในร้านแล้ว เสิ่นลิ่งซูถึงได้ตบอกพลางกล่าวว่า “ไม่ทราบเลยว่าตู้เจวียนไปเชิญพระใหญ่มาจากไหน รูปร่างสูงใหญ่กำยำเช่นนี้ช่างหาได้ยากยิ่ง เวลาไม่พูดจาก็มองดูดุดันนัก น่าหวั่นเกรงจริง ๆ!”
หวังเยี่ยนชิวก็เอ่ยบ้างว่า “ใช่แล้ว ดูไปก็ให้ความรู้สึกว่ามีกลิ่นอายคนนอกอย่าเข้าใกล้ พวกเราวานนี้ก็ไม่กล้าพูดคุยกับเขาด้วย ทว่าเขากลับให้ความเคารพนบนอบต่อคุณหนูตู้เจวียนยิ่งนัก”
เสิ่นลิ่งซูทอดถอนใจ “ดูจากตรงนี้แล้ว ตู้เจวียนเป็นผู้มีความสามารถอย่างยิ่งจริง ๆ พวกเจ้าติดตามนางทำงานให้ดี ไม่เพียงต้องขยันขันแข็งทำงาน ที่สำคัญคือต้องเรียนรู้วิธีการปฏิบัติตนของน้องสาวตู้เจวียนให้มากเข้าไว้ หากสามารถเรียนรู้ความสามารถของนางสักหน่อย ก็จะเป็นประโยชน์ต่อพวกเจ้าไปชั่วชีวิต”
หวังเยี่ยนชิวและหวังซูเซี่ยผงกศีรษะพร้อมกัน “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่”
ความจริงแล้วในใจของพวกนางก็เลื่อมใสน้องสาวตู้เจวียนยิ่งนัก เมื่อวานเปิดร้าน ก็เป็นเพราะนางนำพาทั้งหมด พวกนางถึงได้ปรับตัวและเริ่มงานได้รวดเร็วเช่นนั้น
พวกนางเพิ่งกล่าวจบได้ไม่นาน ประตูข้างก็ถูกเปิดจากด้านนอกอีกครั้ง หลิวไป๋ยกมือข้างหนึ่งค้ำบานประตู มืออีกข้างกันไม่ให้คนภายนอกเข้ามาใกล้ คอยอารักขาโจวตู้เจวียนเข้าร้าน มีผู้หนึ่งถือโอกาสเบียดเข้ามา หลิวไป๋หันกลับไปมองผู้นั้นแวบเดียว คนภายนอกก็ล่าถอยไปทันที