ยังคงเป็นโจวตู้เจวียนที่เรียกพวกเขาเข้ามา: “ท่านแม่ รีบมาดูเร็วเข้า ร้านของพวกเราแต่งเสร็จแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง?”
หวังอิงชูนิ้วโป้ง: “งดงามนัก งามเกินไปแล้ว! เพียงแต่…”
“เพียงแต่สิ่งใด?” โจวตู้เจวียนถาม
“เพียงแต่งดงามเกินไป รู้สึกว่าเพียงยืนอยู่หน้าประตูมองก็รู้ว่าสิ่งของภายในต้องแพงมาก หากเป็นพวกเราเมื่อก่อน ร้านเช่นนี้ พวกเราสามัญชนทั่วไปก็ไม่กล้าก้าวเข้ามาดู!” หวังอิงลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยความคิดของนางออกมา
โจวตู้เจวียนเข้าใจ หากกล่าวอย่างเรียบง่ายก็คือ หรูหราเกินไป ราวกับเป็นร้านสำหรับผู้มีอันจะกิน ทว่าในเมืองถงฉินมิได้มีผู้มั่งคั่งมากมายถึงเพียงนั้น หากทุกคนไม่กล้ามาเดินดู ก็ง่ายดายที่จะไร้ซึ่งลูกค้า
ยิ่งไปกว่านั้น ร้านตัดเสื้อสำเร็จของพวกเขา สิ่งของภายในหาได้มีราคาแพงมากไม่ กลับถูกกว่าราคาทั่วไปด้วยซ้ำ นี่คือร้านสำหรับสามัญชนทั่วไปโดยเฉพาะ
สามัญชนมาอุดหนุนมาก ธุรกิจดี ร้านครึกครื้น ก็จะดึงดูดพ่อค้าที่สัญจรไปมาทางท่าเรือ จึงจะมีโอกาสเกิดการค้าขนาดใหญ่ได้
ทว่าโจวตู้เจวียนก็เตรียมการไว้ก่อนแล้ว นางยิ้มอย่างลึกลับ: “ข้าก็นึกถึงข้อนี้แล้ว ดังนั้นจึงได้เตรียมกิจกรรมดึงดูดลูกค้าสำหรับวันเปิดพรุ่งนี้ไว้ เช่นนี้…เช่นนี้…”
ทุกคนล้อมเข้ามา ฟังแผนการเปิดร้านในวันพรุ่งของโจวตู้เจวียน เมื่อฟังจบ ทุกคนต่างปรบมือยกย่อง เริงร่าจนหน้าแดงระเรื่อ