ฟ้าค่อย ๆ มืดลง
ขบวนของหมู่บ้านหนานหูออกเดินทางตั้งแต่เช้าจนค่ำ ตลอดทั้งวันไม่กล้าหยุดพักแม้แต่ยามเที่ยง เพียงเพื่อสลัดพวกโจรที่ตามหลังให้พ้น
ที่นี่ทางการกับโจรคบคิดกันเป็นแน่ จำต้องออกจากเขตนี้ไปยังที่ซึ่งอยู่ใต้ปกครองของทางการอื่น พวกโจรจึงจะไม่กล้าบุกออกมาอาละวาดอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้อีก
โจวตู้เจวียนให้หน่วยหัวกะทิถ่ายทอดเหตุผลนี้แก่ทุกคน ฉะนั้นไม่ว่าชายหญิงหรือคนแก่เด็กน้อย ต่างกลั้นใจกัดฟันเดิน ไม่มีใครเอ่ยปากบ่นสักคำ
ยามพลบค่ำ ท้องฟ้าที่หม่นมัวมาทั้งวัน ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่ เม็ดฝนใหญ่เท่าเมล็ดถั่วเทลงมากระหน่ำ
ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสื้อผ้าที่แห้งอยู่ก็เปียกโชก
โจวตู้เจวียนเงยหน้ามองฟ้า แล้วกวาดตามองภูมิประเทศโดยรอบ
ที่นี่คือสุดเขตเส้นทางลัดเลาะภูเขา เบื้องหน้าเป็นที่โล่งกว้าง แม้รอบข้างยังมีเงาภูเขา แต่ก็ไม่มีหน้าผาสูงที่เหมาะจะใช้กลิ้งหินลงมาประชิด
นางหันไปมองหลิวไป๋
หลิวไป๋เข้าใจความหมาย นำคนกลุ่มหนึ่งมุดเข้าไปในม่านฝน ครู่หนึ่งก็กลับมาพยักหน้า “ที่โล่งกว้าง มองเห็นได้ไกล วางกำลังสอดแนมทั้งแบบเปิดเผยและซ่อนเร้นได้”
โจวตู้เจวียนสูดลมหายใจเข้าลึก “ตั้งค่ายที่นี่”
ชาวบ้านได้ยินสามคำนี้ แทบขาอ่อนทรุดลงนั่งกับพื้นโคลน
แต่หน่วยธุรการได้เร่งเร้าตามกฎที่วางไว้ก่อนหน้านี้ “อย่าแตกกระจาย! เอาเกวียนมาล้อมเป็นครึ่งวงกลมก่อน! จัดการผู้บาดเจ็บ คนแก่ และเด็กก่อน!”