"จงซิ่น!" เสียงผู้เฒ่าใหญ่บ้านเหอดังแว่วมาจากที่ตรงนั้น "หลานตู้เจวียนบอกว่าต้องการประชุม เจ้ารีบตามมา!"
โจวจงซิ่นขานรับแล้วสาวเท้าเร็วๆ ตรงเข้าไป
ใจกลางค่ายพัก โจวตู้เจวียนยืนอยู่บนก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้
รอบๆ รวมผู้คนได้สิบกว่าคน ล้วนเป็นหัวหน้ากลุ่มย่อยกับผู้อาวุโสในหมู่บ้าน
โจวจงซิ่น ผู้เฒ่าใหญ่บ้านเหอ ท่านอาสาม คนตระกูลโจวทั้งหมด และคนถือสิทธิ์เด็ดขาดของแต่ละบ้าน ล้วนอยู่พร้อมหน้า
"สถานการณ์ พวกท่านก็เห็นกันหมดแล้ว" น้ำเสียงของโจวตู้เจวียนไม่ดัง แต่ทุกคนล้วนได้ยินชัดเจน "ศึกนี้ พวกเราชนะแล้ว ทว่าต้องชดใช้ด้วยชีวิตของพี่น้องสี่คนที่ยังไม่รู้เป็นตาย พี่น้องสองคนแขนพิการ และยังมีพี่น้องอีกสิบกว่าคนบาดเจ็บ"
นางชะงักไปเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ "ยามนี้มิใช่เวลามาโศกเศร้า หัวหน้าโจรภูเขาตายแล้วก็จริง แต่พรรคพวกมันยังไม่ตายหมด
พวกที่หนีเข้าไปในภูเขา ไม่นานก็จะรวมตัวกันได้อีก หากพวกเรารอช้าอยู่ที่นี่นานเกินไป รอให้พวกมันตั้งหลักได้ แม้จะคิดหนีก็หนีไม่พ้น"
"ดังนั้น" น้ำเสียงของนางหนักแน่นขึ้น "ไม่คอยแล้ว ไม่หยุดพักแล้ว ไม่ตามไปปราบปร้านแล้ว กินข้าว หยิบของให้เข้าที่ ครึ่งชั่วยามให้หลังก็จะออกเดินทาง พวกเราต้องรีบเคลื่อนพลผ่านหุบเขา!"
"นี่..." สมาชิกหน่วยอารักขาคนหนึ่งเอ่ยปากด้วยความลังเล "แล้วพี่น้องบาดเจ็บสาหัสสี่คนนั้นเล่า? พวกเขาเดินไม่ไหวเลยนะขอรับ!"
"ให้พวกเขานั่งเกวียน" โจวตู้เจวียนกล่าว "เกวียนผู้บาดเจ็บแทรกอยู่กลางขบวน ทัพหน้าและทัพหลังส่งอารักขาคุ้มกันฝ่ายละยี่สิบคน ไอ้หนุ่มกำยำช่วยกันเข็นเกวียน หญิงมีครรภ์อุ้มเด็กหุบปากก้มหน้า สัตว์ใช้แรงงานทุกตัวล้วนต้องใช้ผ้าปิดปากปิดจมูก ป้องกันมิให้ตกใจจนร้อง"
นางหันมองหลิวไป๋ "หลิวไป๋ เจ้าพาคนกองหนึ่งไปลาดตระเวนทางข้างหน้า ถึงเครื่องกลหินกลิ้งพวกนั้นจะถูกพวกเรารื้อไปมากกว่าครึ่ง แต่ก็อาจมีหลงเหลืออยู่บ้าง จำเป็นต้องตรวจทีละช่วง"