เรือนพักของพ่อค้าเกลือผู้นี้กว้างใหญ่นัก นอกจากเรือนใหญ่ด้านหน้าที่มีห้องหลายชั้นหลายหอแล้ว ด้านหลังยังมีสวนเล็กอีกแห่ง
ภายในสวนมีเรือนแถวที่แต่ก่อนพ่อบ้านและผู้เช่าพักอาศัย พอเหมาะแก่การรองรับชาวบ้านหนานหู
ภายใต้การบัญชา ทุกคนขมักเขม้นอย่างเป็นระเบียบ ตั้งแคมป์หลักปักฐาน แล้วลงมือปักหลักชั่วคราวได้โดยพลัน
โจวตู้เจวียนเห็นทุกคนพอใจสถานที่นี้ยิ่งนัก ยังได้ยินพวกเขาจับกลุ่มหารือว่า จะลองถามดูก็ได้ว่าเรือนสวนนี้ราคาเท่าใด หากไม่แพงเกินไป พวกเขาจะเรี่ยไรเงินซื้อเรือนสวนทั้งหลังนี้ไว้ ณ ที่นี้เลยทีเดียว
เช่นนั้นก็ไม่ต้องแยกย้ายกันไป ที่นี่ก็คือบ้านใหม่ของพวกเขา
โจวตู้เจวียนรู้ดีว่า นี่คือความเหนื่อยล้าจากการเดินทางรอนแรมยาวนานของชาวหนานหู เริ่มจากต้นฤดูร้อน บัดนี้ก็ปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อีกเดือนเดียวก็จะเข้าเหมันต์ จึงเร่งร้อนอยากปักหลัก
นางจึงบอกเล่าแผนการของตนแก่ชาวบ้านอย่างยากยิ่ง
“ทุกคนอย่าเพิ่งร้อนใจ ไม่ต้องขนของลงมาหมดเกวียน อย่าได้คิดซื้อเรือนสวนนี้
เรือนสวนนี้แม้อยู่ใกล้เมือง แต่ก็ยังคับแคบนัก แต่ละครัวเรือนมีที่ดินเพียงไร่สองไร่ คราใดเราหาเงินทองได้ อยากขยับขยายก็ทำไม่ได้ คับที่เกินไป
ข้าได้ยื่นเรื่องเสนอเบื้องบนแล้ว อีกสองวันคงรู้ผล แน่ว่าจะจัดสรรที่ที่ดีกว่าให้พวกเรา มีไร่นามากกว่า กว้างขวางกว่า และพัฒนายั่งยืนได้ดีกว่า
ถึงเวลานั้นทุกครัวเรือนจะมีไร่นาหลายสิบไร่ อยู่เรือนอิฐเขียวหลังใหญ่ ลงหลักปักฐานอย่างถาวร
แล้วเราก็เปลี่ยนชื่อหมู่บ้านใหม่เป็น หมู่บ้านหนานหู เฉกเช่นเดิม!”
ทุกคนฟังแล้วล้วนตื่นเต้นยินดี
พวกเขามิได้คลางแคลงในความจริงของคำโจวตู้เจวียนเลยแม้แต่น้อย เพราะตลอดทางที่ผ่านมา ตราบที่หลุดจากปากนาง ล้วนสำเร็จเป็นจริงทุกประการ
ชาวหนานหูทั้งหมู่บ้านกว่าแปดร้อยชีวิต เดินทางไกลปานนี้ ยังครบทุกคนมาถึงได้ ก็นับเป็นปาฏิหาริย์
ท่านอาสามยังกล่าวอย่างยินดีว่า “ดีเช่นนี้ ดีเช่นนี้ก็ยิ่งดี จังหวะเหมาะสมที่เดินทางมานี้ แต่ละครัวเรือนมิเพียงไม่สิ้นเปลืองเงินทอง ยังเก็บออมเพิ่มได้อีกไม่น้อย คอยเรามีไร่นาเรือนของตนเอง ก็ยังรับญาติพี่น้องจากฝั่งถงฉินมาได้ พาพวกเขาใช้ชีวิตดี ๆ ด้วย!”