โจวตู้เจวียนมองไปทางเมืองหย่งคัง "บัดนี้ประตูเมืองปิดแล้ว เข้าไปก็ไม่ได้ ออกมาก็ไม่ได้ พวกเรารออยู่ที่นี่ก็ไร้ความหมาย กลับไปก่อนเถิด พรุ่งนี้เช้าประตูเมืองเปิดเมื่อใด พวกเราค่อยมา
หากยังไม่พบหลิวไป๋อีก พวกเราค่อยพาคนมาคิดหาทางค้นดูก่อน"
โจวต้าอวี่อยากบอกว่าตนจะรออยู่ที่นี่ ทว่าการรออยู่ที่นี่ก็ไร้ความหมายจริงๆ จึงได้แต่ต้อนเกวียนเทียมวัวตามโจวตู้เจวียนกลับบ้านก่อน
การกลับหมู่บ้านหนานหูต้องผ่านเมืองถงฉิน พวกนางจึงแวะไปที่ร้านตัดเสื้อสำเร็จก่อน
หลิวจิ่งหยวนและพวกพักอยู่หลังลานร้านตัดเสื้อสำเร็จ หลิวไป๋กลับมาดึกถึงเพียงนี้ พวกเขาคงร้อนใจนัก เกรงว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น
เป็นจริงดังคาด เมื่อหลิวจิ่งหยวนฟังว่าเกิดอันใดขึ้น ใบหน้าน้อยๆ ของเขาพลันซีดขาวไร้สีเลือดในบัดดล
หลิวอี้หนิงและหลิวอี้เหวินต่างวิ่งมาที่ข้างกายหลิวจิ่งหยวน ซ้ายขวาชิดแนบอกเขา เด็กทั้งสองหวาดกลัวจนตัวสั่นไม่หยุด
อี้หนิงจูงมือหลิวจิ่งหยวนเขย่าเบาๆ "ท่านพี่ใหญ่จะไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่ ข้าไม่อยากให้ท่านพี่ใหญ่เป็นอันใด พวกเราเหลือเพียงท่านพี่ใหญ่แล้ว อูอูอู..."
หลิวจิ่งหยวนในยามนี้จึงได้สติคืนมา เขายิ่งกำมือน้องชายแน่นขึ้น ขบฟันกล่าวว่า "จะไม่เป็นอันใด ด้วยฝีมือของท่านพี่ใหญ่ ต่อให้อยู่ในกองเพลิงก็ย่อมหนีออกมาได้ทั้งตัว จะไม่เป็นอันใด เขาคงมีเรื่องอันใด จึงได้ล่าช้า!"
คำกล่าวนี้คล้ายปลอบน้องชายที่เด็กกว่าอีกสองคน ทั้งยังคล้ายปลอบใจตนเอง
โจวตู้เจวียนรู้สึกผิดและโทษตนยิ่งนัก "ข้าต้องขออภัย ล้วนเป็นเพราะข้า ในยามนั้นข้าควรจะห้ามเขาไว้ได้ แต่โปรดวางใจ พรุ่งนี้เช้าข้าจะเข้าเมืองไปทันที จะต้องตามหาเขาให้พบแน่! ไม่อาจทอดทิ้งเขาเช่นนี้ได้หรอก!"