โจวตู้เจวียนไม่ลืมว่ายังมีปิ่นปักผมทำมือล้วนของฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ นางใคร่ครวญไปมาแล้วว่าสถานที่เหมาะสมที่สุดในการขายปิ่นปักผมทำมือนี้ก็ยังเป็นที่ของเฉินหมิงจู
เป็นจริงดังคาด เมื่อเฉินหมิงจูเห็นปิ่นปักผมเหล่านี้ ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที ถึงกับสว่างโรจน์ยิ่งกว่าตอนเห็นพัดปักปักสองด้านเสียอีก เป็นระดับที่ละสายตาไม่วางเลยทีเดียว
นางมองโจวตู้เจวียนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “ตู้เจวียนเอ๋ย เจ้าบอกพี่หมิงจูตามตรงเถิด บ้านเกิดของเจ้าคือสถานที่ใดกันแน่ เป็นสกุลใหญ่ที่แอบซ่อนไว้หรือไม่ เหตุใดจึงมีช่างฝีมือมากปานนี้?
ปิ่นปักผมเหล่านี้ล้วนเป็นงานฝีมือโบราณแท้ๆ เทคนิคการประดับขนนกนี้เกือบจะสูญหายไปแล้ว ภายหลังอาศัยตำราโบราณจึงฟื้นฟูกลับมาได้
ญาติผู้ทำปิ่นปักผมของเจ้าช่างยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นงานศิลปะที่สามารถตั้งแสดงในพิพิธภัณฑ์ได้เลย!”
โจวตู้เจวียนถาม “น่าเสียดายที่วัสดุของปิ่นปักผมเหล่านี้มิใช่ทองและเงิน จะขายได้ราคาหรือไม่?”
เฉินหมิงจูมองโจวตู้เจวียนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังต่อผู้ไม่รู้จักของดี “สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดของปิ่นปักผมเหล่านี้คือฝีมือ เป็นฝีมือช่างโบราณที่ทำด้วยมือ เข้าใจหรือไม่? ทองและเงินเป็นของธรรมดาสามัญเพียงใด ไปร้านทองก็ซื้อหาได้ มีป้ายบอกราคาชัดเจน มีก็แต่ฝีมือนี้เท่านั้นที่หายาก ล้ำค่า และมีราคา!”
เฉินหมิงจูหยิบโทรศัพท์เคลื่อนที่ออกมาค้นหาข้อมูลบนเน็ตทันที ปิ่นปักผมเล็กแบบเทคนิคการถักเส้นขั้นต้นราคาตั้งแต่แปดร้อยถึงสองพัน
รุ่นระดับกลาง เช่นของที่ทำเลียนแบบราชวงศ์หมิง ราชวงศ์ถัง ที่เป็นลายถักเส้นฉลุลายเสริมเครื่องถมสี หรือเพิ่มการทำเลียนแบบประดับขนนก ก็อยู่ที่สองพันถึงหกพัน สิ่งเหล่านี้ยังมิใช่ทองแท้เงินแท้ การประดับขนนกก็เป็นของเลียนแบบ