"เรือใหญ่ทุกลำในที่นี้ ล้วนถูกตระกูลใหญ่ขุนนางเก่าแก่ที่แท้จริงพวกนี้ ทุ่มเงินมหาศาลเช่าเหมาจนหมดสิ้นแล้ว! พวกเจ้ามีเงินหรือ? พวกเจ้าจะร่ำรวยสู้ตระกูลชุยแห่งชิงเหอได้หรือ? พวกเจ้ามีสมบัติล้ำค่าหรือ? ไข่มุกเรืองแสงที่ตระกูลเฉิ่นนำออกมา ใหญ่กว่าแก้วผลึกของพวกเจ้าเสียอีก!"
หวังผู้ดูแลมองดูโจวจงซิ่นและพรรคพวกทั้งสามที่ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "พี่ใหญ่ ข้ามิใช่ไม่ช่วยพวกท่าน แต่ต่อหน้ายักษ์ใหญ่เช่นนี้ ข้าผู้ดูแลสำนักขนส่งทางทะเลเล็ก ๆ คนหนึ่งจะมีความหมายอันใด!
หากข้าบังอาจเอาคิวเรือของพวกเขาออกในยามนี้ พรุ่งนี้ศีรษะคนในครอบครัวข้าทั้งแก่และเด็ก จะต้องถูกแขวนไว้บนกำแพงเมืองนี้แน่!"
"พวกท่านเลิกเสียแรงเถิด กลับไปหาที่ซ่องสุมตัวให้ดี ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาเถิด"
หวังผู้ดูแลโบกมือ หันกายไปรับมือแขกอื่นต่อ
ภายในโถงใหญ่ยังคงครึกโครม หากแต่โจวตู้เจวียน โจวจงซิ่น และหลิวไป๋ทั้งสาม กลับคล้ายถูกสาดน้ำเย็นเฉียบตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ยืนตะลึงงันอยู่กับที่
ความรู้สึกหมดหนทางมหาศาลถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นสึนามิ
ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา พวกเขาอาศัยการได้เปรียบทางข้อมูล อาศัยเสบียงที่กักตุนไว้ในมิติลับและอาวุธที่ได้เปรียบราวกับมีมุมมองจากเบื้องบนของสวรรค์ กระทั่งอาศัยการเกณฑ์กำลังคน เสริมสร้างอิทธิพล กลายเป็นกำลังท้องถิ่นที่ไม่ควรมองข้ามในหัวเมืองตลอดทาง สะสมทรัพย์สินได้นับหลายหมื่นตำลึง
ทว่ามาจนถึงยามนี้ เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าเสนาบดีตระกูลใหญ่ที่สืบทอดมานับร้อยปีอย่างแท้จริง พวกเขาจึงได้ประจักษ์แก่ใจอย่างลึกซึ้งว่า สิ่งใดที่เรียกว่า 'มดน้อยเขย่าต้นไม้ใหญ่'!
ท่ามกลางกระแสธารแห่งยุคสมัยที่ถั่งโถมและอำนาจเหนือชั้นที่ปกคลุมฟ้าดินเหล่านี้ ชาวบ้านหมู่บ้านหนานหูแปดร้อยกว่าชีวิตของพวกเขา ช่างเป็นเพียงธุลีเล็ก ๆ ที่ไร้ความหมายยิ่งนัก!