ยามอาหารค่ำ หวังอิงที่กลับถึงบ้านเป็นผู้ลงมือเข้าครัว ทำอาหารจากมะเขือเทศเต็มโต๊ะ
ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกของโจวตู้เจวียนเองหรือไม่ นางรู้สึกว่ามะเขือเทศที่บ้านรสชาติดีกว่าของยุคใหม่เสียอีก
มะเขือเทศยุคใหม่นางก็ซื้อกลับบ้านไม่น้อย แต่กลับรู้สึกว่ามะเขือเทศที่ปลูกเองรสชาติเข้มข้นกว่า
วันรุ่งขึ้นนางนำติดตัวไปหลายลูก ส่งให้โจวหน่วนอวี้แห่งยุคใหม่ เพื่อให้นางได้ลิ้มลอง ว่าเป็นเพียงความรู้สึกของนาง หรือว่ามะเขือเทศนี้อร่อยกว่ากันแน่
โจวหน่วนอวี้ตั้งเตาแม่เหล็กไฟฟ้าไว้หน้าร้านค้าของสดจากป่าเขา สะดวกแก่การปรุงอาหารทานเองในร้าน
ทันใดนั้นก็ใช้มะเขือเทศสองลูกที่โจวตู้เจวียนนำมา ผัดกับไข่พื้นบ้านสี่ฟอง
มะเขือเทศผัดไข่ที่เรียบง่ายไร้ซึ่งเคล็ดลับการปรุงใด ๆ
โจวหน่วนอวี้ลิ้มรสคำหนึ่ง ดวงตาเป็นประกาย "อร่อยยิ่งนัก มะเขือเทศนี้รสชาติเข้มข้นกว่าแน่ ตู้เจวียน ไม่ใช่เพียงความรู้สึกของเจ้า มะเขือเทศที่บ้านเจ้าปลูกอร่อยกว่าเป็นแน่!"
พอดีป้าสวีมาเอาไข่พื้นบ้านที่สั่งไว้ ได้ยินถึงมะเขือเทศที่ปลูกเอง จึงเข้ามาถามด้วยความสงสัย
โจวหน่วนอวี้ยื่นตะเกียบคู่ใหม่ให้นางลิ้มลอง
ป้าสวีชิมแล้วเอ่ยปากชมไม่หยุด "อร่อยนัก มะเขือเทศนี้รสเข้มข้น ไม่เหมือนตามตลาดที่ขายแต่น้ำ ๆ รสชาติมะเขือเทศนี้เหมือนพันธุ์ดั้งเดิมที่ข้าเคยกินตอนเด็ก
นี่เป็นของใหม่ที่บ้านเจ้าจะวางขายรึ เช่นนั้นข้าขอสั่งจองก่อน ราคาค่อยว่ากัน!"
แม่เจ้า มะเขือเทศที่ชายชราโจวปลูกเพิ่งสุกแดงได้สิบลูก ก็มีผู้มาติดต่อขอซื้อแล้ว ดูท่าว่ามะเขือเทศนี้ในยุคใหม่ก็จะขายดีไม่น้อย