ไม่นานวันสิ้นปีก็มาถึง
ที่แคว้นต้าอวี่ตรงกับศักราชว่านลี่ปีที่ 53
หมู่บ้านหนานหูตั้งแต่ยามบ่าย ครัวเรือนต่างพวยพุ่งควันไฟ ทุกคนในบ้านร่วมแรงร่วมใจเตรียมอาหารมื้อค่ำวันสิ้นปีอันอุดมที่สุด
เดินอยู่ในหมู่บ้านหนานหู กลิ่นหอมของอาหารนานาชนิดโชยมาเตะจมูก
ผู้ใหญ่ต่างมีรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้า ถือของต่าง ๆ วิ่งวุ่นไปมา
เด็ก ๆ ในหมู่บ้านจับกลุ่มกันวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน เด็กน้อยแทบทุกคนสะพายตะกร้าสานไม้ไผ่ใบเล็กมีฝาปิด ข้างในใส่ของกินเล่นประจำปีที่แต่ละบ้านเตรียมไว้ หากหิวก็แลกเปลี่ยนกันกิน
เด็กบางคนที่บ้านยากลำบากกว่าเล็กน้อย เพราะมีบางครอบครัวที่ประสบปัญหา เช่น สูญเสียบิดา หรือมารดาล้มป่วย สภาพบ้านจึงย่ำแย่กว่า มิได้มีของกินมากมายเช่นนี้ แต่เด็กที่มีของกินก็มิได้ขี้เหนียวเลย ยังแบ่งปันกันกิน
ใครจะไปคิดว่าปีนี้ที่บ้านเตรียมของกินไว้มากมายเป็นพิเศษ กินไม่หมด ไม่มีทางกินหมด!
ทั้งหมู่บ้านหนานหู ปรากฏเป็นภาพงดงามในโลกมนุษย์ของหมู่บ้านมั่งคั่งปีที่เก็บเกี่ยวอุดม
ตระกูลโจวเองยิ่งกว่าผู้อื่น วันนี้หวังอิงเป็นพ่อครัวใหญ่ ทุกคนในบ้านที่พอช่วยได้ต่างมาช่วยเตรียมงาน
รายการอาหารค่ำวันสิ้นปี หวังอิงคิดไว้ล่วงหน้าสามสี่วันแล้ว ว่าสิ่งใดทำก่อนสิ่งใดทำหลัง อาหารแต่ละอย่างจัดอย่างเป็นระบบ
โจวตู้เจวียนดูท่าทางมารดาของนาง ช่างยิ่งกว่าพ่อครัวที่ทำอาหารโต๊ะจีนในชนบทเสียอีก ราวกับวันนี้มุ่งมั่นจะทำอาหารเต็มโต๊ะอย่างสำรับฮ่องเต้
เพราะตระกูลโจวมีคนมาก ครอบครัวท่านลุง ครอบครัวหลิวไป๋ สามบ้านรวมตัวกัน ทุกคนอยู่ร่วมปีใหม่ด้วยกัน โต๊ะกลมใหญ่ตั้งถึงสี่โต๊ะ เด็ก ๆ นั่งโต๊ะหนึ่ง พวกผู้ใหญ่ก็มิได้เคร่งครัดมากนัก ไม่มีใครสนใจที่ท่านลุงร้องเรียกอยู่ว่าต้องแยกชายหญิงจึงจะถูกต้องตามธรรมเนียม กลับนั่งร่วมโต๊ะกันหมด