วันแรกของศักราชใหม่ หมู่บ้านหนานหูทุกครัวเรือนต่างเดินทางไปมาหาสู่ อวยพรปีใหม่แก่กัน
เพราะปีนี้ล้วนเป็นปีที่พืชผลอุดมสมบูรณ์ ทุกคนจึงมีเงินเหลือใช้ ถั่วแตงโม ถั่วลิสง ลูกกวาดที่ใช้รับแขกล้วนจัดเตรียมไว้อย่างเต็มอิ่ม
เด็ก ๆ กระเป๋าเสื้ออัดแน่นไปด้วยของกิน ผู้ใหญ่พบหน้ากันก็ยิ้มแย้มทักทาย ทั่วทั้งหมู่บ้านหนานหูอบอวลด้วยความครึกครื้นราวกับจะขับไล่ไอหนาวแห่งเหมันต์ให้มลายหาย
ด้วยตระกูลโจวเป็นตระกูลใหญ่ของหมู่บ้าน ทั้งยังเป็นผู้นำพาทุกคนมั่งคั่งร่ำรวย วันแรกของปีจึงมีผู้มาเยือนคารวะที่บ้านเก่าถึงขั้นแทบจะเหยียบธรณีประตูพัง
โจวจงซิ่นและหวังอิงยุ่งอยู่กับการต้อนรับแขกเหรื่อ ผู้เฒ่าโจวยิ่งสุขสมจนยิ้มไม่หุบ รับคำประจบจากบรรดาป้าและสะใภ้ในหมู่บ้าน
ทว่า ความสงบสุขปรีดาดังกล่าว กลับถูกทำลายลงในวันที่สองของศักราชซึ่งเป็นวันเยี่ยมญาติ
เช้าตรู่วันที่สอง ป้าสะใภ้ใหญ่จัดเตรียมของฝากปีใหม่มากมาย นั่งรถเข็นสองล้อของตระกูลโจวออกร่วมงานรื่นเริงเพื่อกลับไปเยี่ยมครอบครัวเดิม
ภรรยาที่แต่งเข้ามาในหมู่บ้านผู้อื่นก็สวมเสื้อสำลีกันลมใหม่ ถือเนื้อสัตว์และข้าวละเอียดออกจากหมู่บ้านเป็นกลุ่ม
ครั้นยามเย็นกลับมา สตรีผู้เดินทางกลับกลับไม่มีรอยยิ้มแห่งยามเช้าอีก หนำซ้ำแต่ละคนยังมีสีหน้าวิตกกังวล บางคนถึงขั้นหน้าซีดเผือด ราวกับถูกสิ่งใดทำให้ตื่นตระหนกอย่างมาก
ป้าสะใภ้ใหญ่นับว่ากลับมาเร็วกว่าใคร สีหน้านางก็ไม่สู้ดี
หวังอิงเพิ่งยกถาดลูกชุบหัวไช้เท้าทอดใหม่ๆ ออกมา เห็นพวกนางมีท่าทีเช่นนั้น จึงรีบวางถาดลงพลางเข้าไปถาม “พี่สะใภ้ใหญ่เจ้าคะ นี่เจ้าพวกท่านเป็นอะไรไป? หรือว่าที่บ้านเดิมท่านเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”