"ในใต้หล้ายุคอลหม่านนี้ เรือสินค้าขนาดใหญ่ที่กินน้ำลึกเช่นนี้แล่นเอื่อยเฉื่อยไปบนผิวน้ำ ในสายตาของคนพลัดถิ่นที่อดอยากจนคลั่งและโจรสลัดที่ยึดภูเขาเป็นราชา มันก็คือก้อนเนื้ออ้วนพีชุ่มน้ำมันก้อนมหึมาที่เคลื่อนที่ได้!" กัปตันโจวขมวดคิ้วแน่น
"โดยเฉพาะห้าวันต่อจากนี้ ร่องน้ำแคบ ระดับน้ำตื้น เรือของเราแล่นเร็วไม่ได้ ภูมิประเทศสองฝั่งก็ซับซ้อน เต็มไปด้วยดงอ้อและเวิ้งน้ำโค้ง ข้ารับรองได้เลยว่า ทันทีที่เรือของเราโผล่ไป จะต้องถูกโจรสลัดตลอดเส้นทางจับจ้องเป็นแน่!"
คำพูดนี้ประหนึ่งน้ำเย็นในธารเดือนสิบสอง ดับความยินดีของทุกคนเมื่อครู่ลงอย่างราบคาบ
"โจรสลัดหรือ? พวกมันกล้าขึ้นเรือปล้นชิงซึ่ง ๆ หน้าหรือ? นี่พวกเรามีหลายร้อยคนนะ!" โจวจงซิ่นขมวดคิ้ว
"ท่านน้องโจว ท่านดูถูกพวกหนูน้ำต่ำช้าเกินไปแล้ว" กัปตันโจวหัวเราะขมขื่น "พวกมันไม่ต้องประจัญหน้าตรง ๆ กลางดึกนำแพไม้ไผ่ลำเล็ก ๆ เข้ามาเงียบ ๆ โยนเชือกติดตะขอเกี่ยวขึ้นมาบนดาดฟ้าสักสองสามเส้น ไต่ขึ้นมาได้ในพริบตา
หรือไม่ก็ขึงเชือกขวางในร่องน้ำแคบ บีบให้เรือหยุด แล้วยิงเกาทัณฑ์เผาใบเรือ เมื่อบนเรือวุ่นวาย พวกเราก็คือลูกแกะรอเชือด"
สายลมจากแม่น้ำพัดวูบหนึ่ง นำความเย็นเยียบมาด้วย
มือที่ถือกล้องยาสูบของผู้เฒ่าใหญ่บ้านเหอสั่นระริก "นั่น… เช่นนี้จะทำอย่างไรดี? ชายฉกรรจ์หมู่บ้านหนานหูของเราแม้บนบกจะสู้ได้ แต่พออยู่บนน้ำโคลงเคลง แรงก็ออกได้ไม่ถึงครึ่ง!"
"ท่านปู่เหอ ไม่ต้องตื่นตระหนก"