ครั้นชีอวิ๋นถิงจากไปแล้ว เหลียนเฉียวก็สะอื้นไห้เข้าไปตรวจดูบาดแผลที่ลำคอของชีหยวน
ชีอวิ๋นถิงมิได้ไว้หน้าแม้แต่น้อย รอบพระศอของชีหยวนมีรอยช้ำแดงเป็นวง เห็นแล้วน่าตกใจยิ่งนัก
ไป๋จื่อตั้งสติได้ก็รีบเอ่ยขึ้นว่า "ข้าไปหายาทำนวดถูมาให้!"
แต่จิตใจของทุกคนต่างหม่นหมองลงอย่างยิ่ง
เหลียนเฉียวยิ่งอดท้อแท้ใจมิได้
นี่คือพี่ชายแท้ๆ ของคุณหนูใหญ่นะ! เดิมทีคิดว่าเมื่อชีจิ่นจากไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างคงดีขึ้น
คุณหนูใหญ่เป็นลูกแท้ๆ ของตระกูล เลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกันกับคนในครอบครัว ถึงความรักใคร่จะค่อยๆ ปลูกฝังก็ยังได้
แต่ดูท่าแล้ว ต่อให้ชีจิ่นจากไปก็ไร้ประโยชน์
ชีหยวนลูบลำคอของตนเองแล้วมองไปที่กระจก ในกระจก รอยบีบรอบลำคอของนางนั้นชวนให้คนพบเห็นสะเทือนใจถึงเพียงนั้น นางเคยฆ่าคนมาแล้ว ดังนั้นนางจึงมั่นใจยิ่งนัก วินาทีก่อนหน้านี้ หากไม่มีใครเข้ามาขัดขวาง ชีอวิ๋นถิงคิดจะบีบคอนางให้ตายจริงๆ
เขาคิดเล่นงานผู้อื่น กลับเล่นงานตนเองไม่สำเร็จ เอาแต่กลับถูกทำโทษ
แต่เขากลับไม่คิดว่าตนเองผิด ปฏิกิริยาแรกกลับเป็นคิดจะมาฆ่านางเพื่อระบายความแค้น
ครั้งนี้ฆ่าไม่สำเร็จ แล้วครั้งต่อไปเล่า?
หลังจากที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง นางไม่เคยละเว้นที่จะคาดเดาความมุ่งร้ายของคนด้วยเจตนาร้ายที่สุด
สวรรค์ให้โอกาสนางได้เกิดใหม่อีกครั้ง ก็ใช่ว่าจะให้นางมาเพื่อยอมตายอย่างเปล่าประโยชน์
พี่ชายแท้ๆ แล้วอย่างไรเล่า?
ผู้ใดคิดฆ่านาง นางก็จะฆ่าผู้นั้น
นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ชีหยวนจึงเอ่ยปากถามเหลียนเฉียวว่า "เจ้าเป็นลูกทาสที่เกิดในเรือนหรือ?"