ชีอวิ๋นถิงเพียงคิดว่าชีจิ่นถูกส่งไปยังคฤหาสน์ชนบทอย่างเร่งรีบเพียงใด หัวใจก็เจ็บปวดจนสุดจะทนทาน
เขาถีบเสวี่ยซงพลางด่า "เจ้าเด็กขี้ไร้ค่า! เหตุใดตอนนั้นไม่รู้จักมารายงานข้า!"
เสวี่ยซงทั้งเจ็บทั้งน้อยใจ ลุกขึ้นจากพื้นพลางบ่นพึมพำ "โอ๊ย คุณชายน้อย ข้าน้อยจะกล้าได้อย่างไรกัน ท่านโหวสั่งเสียด้วยตัวเอง หากข้าน้อยมารายงานท่าน ก็มิใช่หาเรื่องให้ตัวเองโดนตีหรือเจ้าคะ"
เขาถอนหายใจแล้วเข้าไปเกลี้ยกล่อม "คุณชายใหญ่ ท่านก็ควรปลงใจเสียบ้างเถิด ต่อไปคุณหนูใหญ่คงไม่ไปไหนแล้ว แต่คุณหนูรองจะกลับมาหรือไม่นั้นก็สุดจะคาดเดา..."
ชีอวิ๋นถิงได้ยินดังนั้นก็ราวกับจะเขมือบคนทั้งเป็น เขาเดือดดาลทันที จ้องเขม็งไปที่เสวี่ยซง "เจ้าว่าอะไรนะ! ผู้ใดบอกว่านางจะไม่กลับมาอีก!"
ถูกเขาจ้องมองเช่นนั้น เสวี่ยซงก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว พูดตะกุกตะกักอธิบาย "คุณชายใหญ่ ข้าน้อยได้ยินพวกแม่บ้านเล่ากันว่า ของใช้ส่วนตัวของคุณหนูรองถูกส่งออกไปหมดแล้ว คง... คงจะไม่กลับมาอีกกระมัง..."
ไม่กลับมาอีก?!
ไม่!
ชีอวิ๋นถิงถีบเสวี่ยซงล้มคว่ำด้วยเท้าข้างเดียว นึกถึงท่าทีของบิดาแล้ว คว้าเสื้อคลุมตัวหนึ่งมาคลุมแล้วพุ่งทะยานออกไปข้างนอกอย่างไม่คิดชีวิต
เขารู้จักชีเจิ้นดีเกินไป
ชีเจิ้นมีโอกาสสูงมากที่จะส่งอาจิ่นไป เพราะคุณปู่คุณยายที่บ้านไม่เห็นด้วยกับเรื่องฝาแฝดตั้งแต่แรก และไม่เห็นด้วยที่จะให้อาจิ่นอยู่ต่อ
ตอนนี้ตนเองก่อเรื่อง ชีเจิ้นต้องผลักความผิดทั้งหมดไปให้อาจิ่นแน่นอน!