ชีจิ่นเติบโตข้างกายนางหวังมาโดยตลอด ย่อมหยั่งรู้จุดอ่อนของนางหวังเป็นอย่างดี
เมื่อใจสงบลงได้ นางก็เลือกหนทางที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเองมากที่สุดได้ในเวลาอันรวดเร็ว
นางหวังถูกทำให้รู้สึกเศร้าใจอยู่ลึกๆ ตามคาด
ด้วยความผิดที่บีบรัดหัวใจ นางจึงตวาดใส่พวกบ่าวไพร่ด้วยน้ำเสียงเข้มงวด"สู้อุตส่าห์ปรนนิบัติคุณหนูรองให้ดี หากข้ารู้ว่าใครกล้าละเลย ระวังหัวของเจ้าไว้ให้ดี!"
แล้วยังสั่งให้แม่เกาจัดเตรียมของใช้ประจำตัวของชีจิ่นให้ครบถ้วน
วุ่นวายอยู่พอสมควร คืนหนึ่งก็ผ่านไป
เมื่อฟ้าสางรำไร รถม้าคันหนึ่งก็เคลื่อนออกจากประตูมุมตะวันตกของจวนโหวหย่งผิงอย่างเงียบเชียบ มุ่งตรงไปยังประตูเต๋อเซิ่ง
นางหวังจัดการเรื่องส่งตัวชีจิ่นออกจากจวนเสร็จสรรพ ก็เหนื่อยอ่อนจนหมดเรี่ยวแรง
ประคองกายกลับมาถึงห้อง ได้เห็นชีเจิ้นนั่งอยู่บนเตียงแล้ว จึงถอนหายใจพลางกล่าว"ส่งไปเรียบร้อยแล้ว นางร้องไห้จนข้าในใจไม่เป็นสุขนัก"
ชีเจิ้นเหลือบมองนางเล็กน้อย"หากเจ้าไม่ตามใจทั้งสองคนนั้นเสียจนเกินงามเช่นนี้ เรื่องจะได้บานปลายถึงเพียงนี้หรือ!"
เหตุใดจึงมาโทษที่นางอีกเล่า?
นางหวังช่างรู้สึกน้อยใจยิ่งนัก
แต่ก่อนก็ทำเช่นนี้มาโดยตลอด ก็ไม่เคยมีข้อบกพร่องใดๆ เลยแม้แต่น้อย
พูดถึงที่สุดแล้ว ก็เพราะคลาดเคลื่อนในการสลับเด็ก จึงทำให้ฐานะและจุดยืนของทุกคนผิดเพี้ยนไปหมด
มิเช่นนั้น พี่น้องร่วมสายเลือดจะใกล้ชิดสนิทสนมกันสักหน่อย ใครเล่าจะกล้าหยิบยกเป็นความผิดได้?
นางนั่งอยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า"ท่านโหว ท่านไม่คิดว่าชีหยวนเย็นชาเกินไปหรือ? นางไม่มีใจให้พวกเรา แม้แต่อาเจินและอวิ๋นถิงก็ไร้ซึ่งความรู้สึก"