นางหวังเดินกลับเรือนของตนอย่างหัวเสีย แล้วรีบสั่งให้คนไปตามหลิวจงมา
พอหลิวจงก้าวเข้ามาในเรือน นางก็ซักถามทันทีโดยไม่ให้โอกาสได้ตั้งตัว: "ข้าไม่ได้สั่งไว้หรือว่า ห้ามให้คุณชายออกจากจวนเด็ดขาด?! พวกเจ้าทำงานกันอย่างไรกันแน่ คุณชายออกไปได้อย่างไร?!"
ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ!
แล้วทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วย! ทำไมต้องให้เซี่ยงหรงมาพบเข้าได้!}
นางแทบจินตนาการไม่ออกว่า หากชีเจิ้นรู้เรื่องนี้เข้า จะโกรธแค้นเพียงใด!
หลิวจงเองก็รู้สึกขมขื่นใจไม่แพ้กัน คำสั่งให้ชีอวิ๋นถิงกักบริเวณนั้นไม่ใช่ครั้งแรก แต่ปกติแล้วใครจะถือเป็นเรื่องจริงจังกันเล่า?
ชีอวิ๋นถิงก็เป็นเช่นนี้มาก่อน พอถูกกักบริเวณปุ๊บ ก็หนีออกไปปั๊บ
ก็ไม่มีใครสนใจ!
พอเกิดเรื่องขึ้น ความผิดกลับตกอยู่ที่พวกบ่าวไพร่!
เขาตอบตะกุกตะกัก: "คือ...ท่านหญิง...นิสัยของคุณชายใหญ่..."}
พูดยังไม่ทันจบ เสวี่ยซงก็กลิ้งปะลุกปะลุกเข้ามาขอความช่วยเหลือทั้งน้ำตา: "ท่านหญิง ท่านหญิง! โปรดไปช่วยคุณชายของพวกเราเร็วเข้า ท่านโหวจะตีคุณชายให้ตายแล้ว!"}
อะไรนะ?!
นางหวังผุดลุกจากเก้าอี้ทันที ด้วยความเร็วเกินไป เลยหน้ามืดตาลายไปครู่หนึ่ง เกือบเป็นลมอีกครั้ง
แม่เการีบเข้ามาพยุงนางไว้: "ท่านหญิง โปรดรักษาพระวรกายด้วยเพคะ..."
รักษาอะไรกันเล่า!
นางหวังสะบัดมือของแม่เกาออก: "เร็วเข้า! ไปที่เรือนพักเร็ว!"
เดิมนางกำลังขบคิดหาทางอยู่ เรื่องนี้ขยายใหญ่แล้ว ตระกูลเซียงออกปากต่อหน้าธารกำนัลไปแล้ว