ทั้ง ๆ ที่อยู่ในห้องโถงใหญ่ กำบังลมหนาวจากภายนอกได้แล้ว แต่เมื่อชีเจิ้นเอ่ยคำนั้นออกมา นางหวังกลับรู้สึกเย็นเยียบวาบขึ้นจากสันหลัง ค่อย ๆ เลื้อยขึ้นมาทำให้ทั้งตัวราวกับตกไปในหลุมน้ำแข็ง
างอ้าปาก รู้สึกเพียงคอแห้งผาก เจ็บแปลบ พอเอ่ยปากถึงได้รู้ว่าเสียงตัวเองแหบพร่าไปหมด: “เช่นนั้นท่านโหวหมายความว่า......”
ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด เมื่อครู่ที่ได้เห็นบุตรชายของตนถูกโบย นางยังกัดฟันด้วยความแค้น ถึงกับในใจสาปแช่งชีจิ่น
แต่บัดนี้ พอชีเจิ้นพูดจบประโยคนี้ นางกลับรู้สึกหนาวสะท้าน
คนผู้นั้นก็คือเด็กที่นางเลี้ยงมาด้วยมือทั้งสองของตัวเอง เป็นเด็กที่นางเฝ้ามองทีละน้อย อุ้มไว้ในอ้อมอกจนเติบโตขึ้นมามิใช่หรือ!
ชีเจิ้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ยิ่งไม่มีความคิดหวั่นไหวแม้ครึ่งเสี้ยว เมื่อเห็นนางหวังถามเช่นนี้ เขายังย้อนถามกลับ: “เช่นนั้นท่านหญิงคิดว่าข้าหมายความว่าอย่างไร?”
สีหน้าเขาฉายแววเยาะหยันบางเบา: “บัดนี้ฝ่ายราชสำนักกำลังพากันกล่าวหาว่าขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์อาศัยความดีความชอบตั้งตนเหนือผู้อื่น เห็นว่าราชสำนักวางตัวต่อขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ผ่อนปรนเกินไป เห็นว่าขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ในตอนนี้ล้วนนอนกินบุญเก่าของบรรพบุรุษ ท่านรู้ความหมายของสิ่งนี้หรือไม่?!”
เขาจู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงความไม่พอใจที่ราชสำนักมีต่อขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ นางหวังรู้สึกได้ถึงบางอย่าง จึงกลืนน้ำลายลงคออย่างมีนัย
ชีเจิ้นจิบชา แล้วเอ่ยเย็นชา: “ความหมายก็คือ ต่อให้ข้ายื่นเรื่องขอพระราชทานตำแหน่งซื่อจื่อให้ชีอวิ๋นถิง ก็ไม่อาจแน่ใจได้ว่าจะได้รับอนุมัติ! ฝ่าบาทกำลังทรงพิจารณาว่าจะให้ขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ลดชั้นลงสืบตำแหน่งหรือไม่! ในยามคับขันเช่นนี้ เขายังก่อเรื่องอีก!”