สีหน้าของคุณนายเฒ่าแห่งจวนเซียงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
นางจ้องมองนางหวังด้วยแววตาไม่เป็นมิตร แล้วส่งเสียง "โอ้" ออกมาพลางยิ้มทั้งที่ไม่ได้ยิ้มจริง
แม้แววตาไร้ซึ่งรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน พลางตบมือของเซี่ยงหรงเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มสดใส "ห้ามพูดจาเหลวไหล! พี่อวิ๋นถิงของเจ้าก็เป็นบุตรชายตระกูลใหญ่ ฝ่ายชีจิ่นก็เป็นไข่มุกประจำเมืองหลวง ผู้ใดล้วนรู้ดีทั้งสิ้น!"
ไข่มุกประจำเมืองหลวง บุตรชายตระกูลใหญ่
สองคำนี้ล้วนฟังเพราะทั้งคู่ แต่เมื่อเอ่ยจากปากคุณนายเฒ่าแห่งจวนเซียงในยามนี้ กลิ่นอายประชดประชันเริ่มกลบไม่อยู่เสียแล้ว
เห็นได้ชัดว่าคุณนายเฒ่าแห่งจวนเซียงโกรธเคืองเพียงใด
นางหวังยิ้มไม่ออกแล้ว นางเอ่ยด้วยความตื่นตระหนก "เหตุใดจะต้องเป็นเด็กไม่รู้จักกาลเทศะ..."
นางแทบจะร้องไห้อยู่ในใจแล้ว!
คนโง่สองคนนี้! ชีจิ่นที่นางทุ่มเทหัวใจให้ ต่อให้รู้ว่านางมิใช่บุตรสาวแท้ ๆ ก็ยังรักและปกป้องนางเช่นนี้ กลับหันมาปักมีดลงกลางใจนางอย่างโหดเหี้ยม!
ชีจิ่นเติบโตในสกุลชีมาตั้งแต่เด็ก จะไม่รู้หรือว่าการแต่งงานครั้งนี้สำคัญเพียงใดต่อชีอวิ๋นถิง?
จะไม่รู้หรือว่าการแต่งงานครั้งนี้สำคัญเพียงใดต่อสกุลชี!
สกุลชีได้สืบทอดบรรดาศักดิ์โดยสายเลือด สกุลเซียงสืบทอดวิชาความรู้ การแต่งงานระหว่างสองสกุล ย่อมผสานวิทยายุทธ์และตำราเข้าด้วยกัน นับเป็นเรื่องใหญ่ดีสำหรับทั้งสองตระกูล
ชีจิ่นรู้ดี แต่กลับจงใจทำเรื่องที่ทำให้เซี่ยงหรงเข้าใจผิด!