การหมั้นหมายกับจวนเซียงครั้งนี้ถือว่าดีเลิศนัก อีกทั้งในฐานะแม่สามีในอนาคต นางหวังย่อมต้องแสดงความใจกว้างและอดทนออกมาให้มากที่สุด
เห็นนางเป็นเช่นนี้ ฮูหยินใหญ่เซี่ยงก็ยิ่งยิ้มอย่างจริงใจมากขึ้น: "ท่านก็ตามใจนางเสียเหลือเกิน"
ว่าพลาง ฮูหยินใหญ่เซี่ยงและฮูหยินรองเซี่ยงก็พาพวกเขาเข้าไปในห้องโถงรับรองแขกด้านใน
ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยงกำลังสนทนากับผู้คนอยู่ ฮูหยินรองเซี่ยงก็เดินเข้าไปกระซิบไม่กี่คำ
ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยงหันมามองตามสายตาของฮูหยินรองเซี่ยง สายตาตกอยู่ที่ตัวนางหวังและชีหยวน ใบหน้ามีรอยยิ้มเล็กน้อยพลางโบกมือเรียกให้เข้ามาหา
จากนั้นก็จับมือของชีหยวนไว้ สำรวจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วแกะกำไลแขนแบบเปิดสลักฝังทับทิมทองคำจากข้อมือของตนเองออกมาด้วยรอยยิ้ม พูดกับชีหยวนว่า: "พบกันครั้งแรก สิ่งนี้เจ้าเอาไว้เล่นเถิด"
กำไลแขนเรือนนั้นดูมีค่ามาก ชีหยวนจึงเหลือบมองนางหวัง
นางหวังรีบพูดขึ้นทันที: "ท่านผู้เฒ่า อย่าได้เป็นเช่นนี้เด็ดขาด ของสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ไทเฮาประทานแก่ท่าน ไหนเลยจะเอาของมีค่าเช่นนี้ให้ผู้น้อยได้เล่า!"
ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยงยิ้มน้อย ๆ แล้วสวมกำไลให้ชีหยวน พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดให้โต้แย้ง: "ผู้ใหญ่ให้แล้วไม่อาจปฏิเสธได้ ข้าดูเด็กน้อยคนนี้แล้วถูกชะตา"
ชีหยวนเม้มริมฝีปากเบา ๆ
นางมีชีวิตมาสองชาติแล้ว ทว่าได้รับความปรารถนาดีจากผู้อื่นนับได้เพียงไม่กี่ครั้ง
คิดไม่ถึงว่า ความปรารถนาดีเพียงน้อยนิดนี้จะมาจากยายแก่ที่เพิ่งพบหน้ากันเป็นครั้งแรก
นางค่อย ๆ คุกเข่าลง คำนับฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยงอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม: "ขอบพระคุณท่านผู้เฒ่าที่ประทานให้ ขอท่านผู้เฒ่ามีอายุยืนยาว สุขภาพแข็งแรงเป็นสิริมงคล"